બાર વરસની વાવ

બાર બાર વરસે વાવ ગળાવી,
તો ય ના પાણી આવ્યું રે, રાણી!

જોશીએ જોયું, ને ભૂવાએ ધૂણ્યું,
રાજાએ સોનું ને રૂપું ય ચૂણ્યું;
પગથિયાં કોતર્યાં, ને તોરણ બાંધ્યાં,
ગામના ગોવાળે ઢોલ પણ વાગ્યાં;
પાતાળે બેઠું છે કોણ રિસાઈ?
તો ય ના પાણી આવ્યું રે, રાણી!

ગામની વહુવારુ ઘડા લઈ ઊભી,
દૂર દૂર કૂવે ચાલીને ડૂબી;
પગની પાનીએ ફોલ્લા ઊપસ્યા,
તો ય એના હોઠે ગીતો જ વરસ્યા;
એના પસીનાની ધાર જ્યાં ટપકી,
ત્યાં સરવાણી ફૂટી રે, રાણી!

પરાગ કહે, પાણી તો આંસુથી આવે,
સોનાથી નહીં, પણ પરસેવે લાવે;
જે વાવ ગામે મળીને ખોદી,
એ વાવે આખી ધરતી ભીંજવી દીધી;
હવે પગથિયે બેસી ગાય છે પનિહારી,
વાવ તો ભરાઈ ગઈ રે, રાણી!

– પરાગ રતનપરા