બાપુ

બાપુ, તમે તો વડલો થઈને ઊભા રહ્યા આંગણિયે,
છાંયો દીધો સૌને, પોતે તડકો ઝીલ્યો ખાંભણિયે.

સવારે વહેલા ઊઠી જાતા, સાઇકલ લઈને ચાલ્યા,
મોંઘી ફી ને મોંઘાં પુસ્તક, ચૂપચાપ સઘળાં પાળ્યાં;
પોતાનું પહેરણ થીંગડાવાળું, મારાં નવાં કપડિયે…
બાપુ, તમે તો વડલો…

ક્યારેય ના કીધું ‘વ્હાલો’ છે, ના ખોળે બેસાડ્યો,
પણ તાવ ચડ્યો ત્યારે આખી રાત પંખો હલાવ્યો;
ઠપકે ઠપકે હેત છુપાવ્યું, મીઠું મન કડવણિયે…
બાપુ, તમે તો વડલો…

પરાગ કહે: આજે હું બાપ બન્યો ત્યારે સમજાયું,
બાપનું હૈયું દરિયા જેવું, ઉપર ખારું પાણી છવાયું;
ભીતર મોતી ભરિયાં બાપુ, તમે અમારા ગણિયે…
બાપુ, તમે તો વડલો…

– પરાગ રતનપરા