આઇસ્ક્રીમવાળો

ઘરમાં
દાદાનો દેહ સફેદ ચાદરમાં છે,
ઓસરીમાં ઘીનો દીવો,
ને સ્ત્રીઓનું ધીમું રુદન.

બહાર
શેરીના નાકે
આઇસ્ક્રીમવાળાની ઘંટડી વાગે છે —
ટન… ટન… ટન…

કોઈ ગુસ્સે થાય છે:
‘આજે તો બંધ કરાવો!’

પણ ફળિયાનાં છોકરાં
ચૂપચાપ સિક્કા ગણે છે,
ને ઘંટડી તરફ જુએ છે.

મને યાદ આવે છે —
દાદા જ દર ઉનાળે
ખિસ્સામાંથી રૂપિયો કાઢી કહેતા:
‘જાવ, મીઠું મોં કરો.’

હું બહાર જાઉં છું,
ને બધાં છોકરાંને
એક એક કુલ્ફી અપાવું છું.

અંદર
ચાદર જરા ફરકે છે —
કદાચ પવન હશે.

– પરાગ રતનપરા