આભમાં પંખી

આભમાં ઊડે રે પંખી, કોઈ ન પૂછે નાત,
એક જ ડાળે સૌ બેસે ને કરતાં મીઠી વાત.

કાબર બોલે, કોયલ ગાતી, પોપટ પાડે સીટી,
ચકલી ઝીણું ચીંચીં કરતી, કાગડો કરતો કીટી;
ન મંદિર, ન મસ્જિદ, તોયે ઊગે રોજ પ્રભાત…
આભમાં ઊડે રે પંખી…

નીચે માણસ ભીંતો ચણતો, વાડ કરે ને ઝઘડે,
‘આ મારું ને તે તારું’ કહી લોહી રેડે રગડે;
ઉપર પંખી હસીને પૂછે: ‘ક્યાં છે તમારી જાત?’
આભમાં ઊડે રે પંખી…

પરાગ કહે: બે પાંખ મળે તો ભૂલું મારું નામ,
ધરતી આખી ઘર થઈ જાયે, આભ થઈ જાયે ગામ;
પિંજર તોડી ઊડી જાઉં, ના કોઈ દેશ, ન ઘાટ…
આભમાં ઊડે રે પંખી…

– પરાગ રતનપરા