વૃદ્ધાની ભક્તિ અને અણધારી દયા

વરસાદ પછી નદીમાં વહેણ ચાલુ થયું એટલે સવિતાબા રોજ સવારે નદીએ નહાવા જતા અને લાલા (કૃષ્ણની મૂર્તિ) માટે જળ ભરી લાવતા. એક દિવસ તેમને રસ્તા પરથી એક અછોડો (સોનાનું ઘરેણું) મળ્યો. તેઓ એકલા રહેતા વૃદ્ધ હતા, જેમણે પોતાનું મકાન વેચીને માત્ર એક ઓરડો અને રસોડું રાખ્યું હતું અને બેંકના વ્યાજમાંથી ગુજરાન ચલાવતા હતા. એ મહિને દવાના ખર્ચને કારણે ઘી ખૂટી ગયું હતું, એટલે લાલાને મોહનથાળને બદલે મિસરી ધરાવતા હતા. જ્યારે એક બાળકે કહ્યું કે તેને મિસરી નથી ભાવતી ત્યારે તેમને થયું કે આ તો લાલાની ઈચ્છા હશે. તેમણે મળેલો અછોડો પાડોશીઓની મદદથી તેના અસલ માલિક - ધોબીના દીકરાની વહુ સુધી પહોંચાડ્યો. આભારવશ વહુએ તેમને ઘી, લોટ અને ખાંડનું સીધું સામાન લાવી આપ્યું, જેથી સવિતાબાએ હસીને કહ્યું કે તેમના ખાધોડકા (લાડકા) લાલાએ મોહનથાળની વ્યવસ્થા કરી લીધી.