વીસ શેર

**૧.**
ક્ષણોને તોડતાં તૂટી ગયો હું સાવ કાચ જેમ,
હવે ટુકડાઓ વીણું છું, જીવું છું આજ ફેમ.

**૨.**
સમયના ચાકડે ઘડાઈ ગઈ જિંદગીની માટી,
હજી ઓઝલ છે જાણે કુંભારની આંખ વ્યાકુળ સાટી.

**૩.**
ઝાકળનું ટીપું થઈને પડ્યો'તો ફૂલની પાંખડીએ,
તડકો આવ્યો ને ઓગળ્યો – આ વાત કોને કહીએ?

**૪.**
દીવાલો વચ્ચે ઘર છે ને ઘરની વચ્ચે હું એકલો,
ખાલીપણાનો ભાર ઝીલતો ઊભો છું આ ખડકલો.

**૫.**
કાગળ પર શબ્દો પડ્યા તે આંસુના ટીપાં હતાં,
સુકાઈ ગયાં પણ ડાઘ રહ્યા – એ ભીના છીપાં હતાં.

**૬.**
નદી વ્હેતી રહી ને હું કિનારે ઊભો તાક્યા કર્યો,
પાણીમાં પ્રતિબિંબ જોયું – કોઈ અજાણ્યો ચહેરો ખર્યો.

**૭.**
મૌનની ભાષામાં બોલ્યો તો સાંભળ્યું ના કોઈએ,
શબ્દોની ભીડમાં ખોવાયો – શોધ્યું ના કોઈએ.

**૮.**
પાંદડું ખર્યું તે ઝાડને પૂછ્યું નહીં કશું,
જુદાઈની આ રીત છે – રડવાનું પણ અશું.

**૯.**
આભલાંની જેમ ચમક્યા'તા સપનાં આંખમાં,
તૂટ્યાં ત્યાં જાણ્યું – કાચ છે બધું આ લાખમાં.

**૧૦.**
છાયા મારી ને હું – બેઉ ચાલ્યા જુદી દિશામાં,
બપોરે એકલો પડ્યો – ન કોઈ આશામાં.

**૧૧.**
હથેળીમાં રેખાઓ વાંચતો રહ્યો આખી રાત,
ભાગ્યનો અર્થ ન સમજાયો – આ કેવી વાત!

**૧૨.**
ધૂળિયા રસ્તે ચાલતાં પગલાં પડ્યાં અમારાં,
પવન આવ્યો ને ભૂંસાઈ ગયાં – ક્યાં છે નિશાનાં અમારાં?

**૧૩.**
દરિયો છલકાયો મારી આંખમાંથી એક રાત,
પણ ખારાશ રહી ગઈ – બાકી બધું ગયું સાથ.

**૧૪.**
તારની જેમ તણાયો છું સંબંધોના વાયરે,
ક્યારે તૂટીશ ખબર નથી – ઝૂલું છું અંધારે.

**૧૫.**
ખંડેર થઈ ગયું મન – પણ ભીંતો ઊભી છે હજી,
યાદોના ભૂત ફરે છે – આ વાત સાચી છે, નહીં ગજી.

**૧૬.**
ચકલી ઊડી ગઈ માળો મૂકીને સાંજ ટાણે,
ખાલી ઘર જોઈ રહ્યું – કોણ આવશે આ ઠાણે?

**૧૭.**
શ્વાસની દોરી પર ચાલું છું – નટની જેમ રોજ,
નીચે ખાઈ છે ઊંડી – ઉપર તારાનો મોજ.

**૧૮.**
અરીસો તોડ્યો તો સાત વરસની અશુભતા કહે છે લોક,
પણ ચહેરો જોવો બંધ થયો – એ સુખ છે, નહીં શોક.

**૧૯.**
કાગડો બોલે છે છાપરે – કોઈ આવશે કહીને,
હું જાણું છું – કોઈ નથી આવવાનું, રહીને.

**૨૦.**
ગઝલ લખી ને મૂકી દીધી કાગળની હોડીમાં,
પાણીમાં વ્હેતી ગઈ દૂર – ડૂબી ગઈ ખોડીમાં.

---

આ શેરોમાં મનોજ ખંડેરિયાની ઋજુતા, એકલતાનો ભાવ, અને રોજિંદા જીવનની છબીઓમાંથી ગહન દર્શન પ્રગટાવવાની શૈલી પ્રતિબિંબિત થાય છે – ક્ષણ, કાગળ, શબ્દ, પાણી, છાયા જેવાં પ્રતીકો સાથે.