ઉનાળો

આવ્યો રે ઉનાળો, લઈ આંબાની ડાળે કેરી,
ધોમ ધખે બપોરે, તોય બાળકની મોજ અનેરી.

કૂવે પાણી ઊંડાં ઊતર્યાં, પનિહારી ઊંડી ઊતરે,
માથે બેડાં ત્રણ ત્રણ મૂકી સીમનો રસ્તો કાપે;
તડકો બાળે પાની, તોયે ગાતી જાય એ ગીત,
ઉનાળાને હરાવે છે એક સ્ત્રીનું ગાતું સ્મિત…
આવ્યો રે ઉનાળો…

નિશાળે તાળાં લટકે ને ગામ આખું મેદાન,
લીમડા નીચે ખાટલે દાદા, હાથમાં ભજનનું ગાન;
ઘંટડી વગાડતો આવે બરફના ગોળાવાળો,
ખિસ્સે ખાલી છોકરો ઊભો, જોતો રંગ રૂપાળો…
આવ્યો રે ઉનાળો…

પરાગ કહે: આ ઉનાળો છે ધરતીનું તપ મોટું,
તપી તપીને માગે છે એ વાદળનું એક ટપકું;
જે તપે છે, એ જ ભીંજાય, એ જ કુદરતની રીત,
તાપ પછી જ આવે છે રે વરસાદનું પહેલું ગીત…
આવ્યો રે ઉનાળો…

– પરાગ રતનપરા