તુલસીક્યારે મંજરી

મારે આંગણિયે તુલસીમાં મંજરી મ્હોરી,
હું તો દીવો મેલું રે, વાટ ઝીણી દોરી!

વહેલી સવારે બા જળ સીંચતી,
ગીત ગાતી, ને પાંદડાં સીંચતી;
પરદેશ ગયો દીકરો, ને આંગણ સૂનું,
તો ય તુલસી ઊભી રહી, ભરતી ઘર જૂનું;
વરસો વીત્યાં, ને આંગણ થયું કોરું,
તો ય તુલસીમાં મંજરી મ્હોરી…
મારે આંગણિયે તુલસીમાં મંજરી મ્હોરી!

કારતકે પરણી તુલસી શ્યામને,
ગામ આખું આવ્યું’તું એના નામને;
શેરડીના માંડવા, ને આમળાંનો હાર,
બા નાચી’તી ત્યારે, છોડીને ભાર;
એ જ પડઘા સાંભરે, આંખે ઝરમર ઝોરી,
મારે આંગણિયે તુલસીમાં મંજરી મ્હોરી!

પરાગ કહે, તુલસી તો બાની નિશાની,
એ મ્હોરે ત્યાં લગી ઘરમાં છે બાની વાણી;
દીવો કરું, ને ધરું એક પાન,
જાણે પાછું આવે બાનું રે ભાન;
બા નથી, તો ય એની સુગંધ નથી છોડી,
મારે આંગણિયે તુલસીમાં મંજરી મ્હોરી!

– પરાગ રતનપરા