તારા લટકાને

વારી જાઉં રે, શામળિયા, તારા લટકાને,
મોરપીંછના મુગટ, ને પીતાંબરના પટકાને!

લટકે ચાલે ગોકુળ ગલીઓ, લટકે ગોધણ વાળે,
લટકે માખણ ચોરી, ને લટકે મટકી ફોડે ડાળે;
લટકે બોલે, લટકે ડોલે, લટકે રીસ ચડાવે,
ગોપીઓ આખી રાત જાગે, એના એક લટકાને…
વારી જાઉં રે, શામળિયા, તારા લટકાને!

લટકે વાંસળી હોઠે મૂકે, જમના થંભી જાય,
લટકે નાચે કાળી નાગણ, ને નાગ પણ શરમાય;
લટકે ગોવર્ધન ઉપાડે, આંગળી ના ધ્રુજે,
ઇન્દ્ર પણ નમી પડ્યો છે, આવા લટકાને…
વારી જાઉં રે, શામળિયા, તારા લટકાને!

પરાગ કહે, મીરાંએ લીધો, નરસૈંયે ગાયો,
સુરદાસે આંધળી આંખે આખો ઝીલી લાવ્યો;
અમે તો લટકું ના જાણીએ, બસ, લટકી ગયાં,
પ્રભુ, હવે ઝાલી રાખજો આ ભવના ભટકાને…
વારી જાઉં રે, શામળિયા, તારા લટકાને!

– પરાગ રતનપરા