સ્મરણ

સ્મરણ તારું આવે ને મારી સાંજ ભીંજાઈ જાય,
ઓસરીનો દીવો ઝાંખો, પડછાયો લંબાય.

આંબાની ડાળે હીંચકો ને હીંચકે તારી હસી,
પાદરને કૂવે ગાગર લઈ તું ઊભી’તી ખસી;
એ કૂવો તો પુરાઈ ગયો, પણ પાણી હજુ ય ગાય…
સ્મરણ તારું આવે…

ચિઠ્ઠીઓ મેં સંઘરી રાખી, પીળી પડી ગઈ શાહી,
અક્ષર તારા ઝાંખા, પણ એની મ્હેક રહી ત્યાંહી;
વાંચું ત્યાં તો આખો જનમ ફરી પાછો વંચાય…
સ્મરણ તારું આવે…

પરાગ કહે: સ્મરણ તો છે કરમાયેલું ફૂલ,
ગાંઠે બાંધું તો મ્હેકે, ને ખોલું તો વાગે શૂળ;
એવું સુખ ને એવું દુઃખ, બેઉ એક સાથે સમાય…
સ્મરણ તારું આવે…

– પરાગ રતનપરા