સાંજ ઢળે નદીકાંઠે

સાંજ ઢળે ને નદીકાંઠે ઝીણી ઝાલર વાગે,
પાણી ઉપર સૂરજ પોઢે, ને મારું મન જાગે.

ગાયો પાછી વળે ને ગોધણ ધૂળ ઉડાડે આભે,
બગલાંની એક હાર ઊડે, ને કેસરિયો રંગ લાભે;
માછલી ઊછળીને પૂછે: ‘આ કોણ હજી અહીં તાકે?’
સાંજ ઢળે ને નદીકાંઠે…

ઘાટે બેઠી ડોશી ગાતી, ધીમે ધીમે ભજન,
દીવો તરતો મૂકે પાણી, જાણે તરતું મન;
વહેતું જળ ને વહેતી વેળા, ના કોઈ રોકે, ના કોઈ માગે —
સાંજ ઢળે ને નદીકાંઠે…

પરાગ કહે: આ ઢળતી વેળા, આથમવાનું ગીત,
સૂરજ ડૂબે તોય નદી તો રાખે એની રીત;
કાલ ફરીથી ઊગશે, એવી આશ લઈને સૌ ઝાંખે —
સાંજ ઢળે ને નદીકાંઠે…

– પરાગ રતનપરા