રંગરેજ

રંગરેજ રે, મારી ચૂંદડી રંગી દે એવી, કે રંગ ના ઊતરે જનમભર,
ધોબીનો ઘાટ ને આંસુનો ધોધ, એ ય ના ધોઈ શકે ઝરમર.

લાલ રંગ લેજે સેંથીના સિંદૂરનો, પીળો તે હળદરના હાથ,
લીલો તે લેજે મારા પિયરના લીમડાનો, ભૂરો તે આભનો સાથ;
વચમાં બાંધણીનાં ટપકાં મૂકજે, જેવાં રાતે તારાનાં ઘર.
રંગરેજ રે, મારી ચૂંદડી…

માના ખોળાનો મોગરો ભરજે, બાપુની પાઘનો કસુંબો,
ભાઈની રાખડીનો ગુલાબી, ને બેનડીનો ઝીણો ઝબૂકો;
એક એક તાંતણે ગૂંથજે ગામ, જે છૂટે છે આ અવસર.
રંગરેજ રે, મારી ચૂંદડી…

સાસરિયે જઈને ઓઢીશ ચૂંદડી, તો પિયરિયું સાથે આવે,
પરાગ કહે, એ રંગ ક્યાં કુંડીમાં, જે આંસુ પણ ન વહાવે;
રંગરેજ હસીને બોલ્યો: ‘બેની, એ રંગ તો છે તારે અંતર.’
રંગરેજ રે, મારી ચૂંદડી…

– પરાગ રતનપરા