રળિયામણી રાત

રાત રળિયામણી ને મારું મનડું ઉદાસ રે,
ચાંદો ઊગ્યો આંગણે ને આઘો મારો શ્વાસ રે.

તારલિયાની ચૂંદડી ઓઢી ધરતી નાચે ગરબે,
પીપળાનાં પાન વાતો કરતાં ઝીણે ઝીણે સરવે;
એકલી બેઠી ઓસરીએ હું ગણું વીતેલા માસ રે…
રાત રળિયામણી…

દૂર ક્યાંક વાગે વાંસળી ને સૂર આવે રોતો,
ઝાંખો દીવો ઝોકાં ખાતો, વાટ સંકોરી સૂતો;
જાગે મારી પાંપણ, જાગે મારો આ ઉજાસ રે…
રાત રળિયામણી…

પરાગ કહે: આ રાત સુંદર, તોય ક્યાં સુંદર લાગે?
પ્રિયતમ વિના પૂનમ પણ તો અમાસ થઈને વાગે;
રાતના રૂપમાં રહી ગઈ એક અધૂરી પ્યાસ રે…
રાત રળિયામણી…

– પરાગ રતનપરા