પાદરનો સાદ

પાદરની પીપળીએ મને સાદ દઈ બોલાવ્યો,
શહેર મૂકીને, ભાઈ, આજે ગામ ભણી હું આવ્યો.

ધૂળ ઊડતી કેડી બોલી: ‘ક્યાં હતો તું, ભોળા?’
ઓટલે બેઠા દાદા જેવા, ઝાડ ઊભા’તા ઓળા;
કૂવાના પાણીએ મારો તાપ બધો સમાવ્યો…
પાદરની પીપળીએ…

માડીની ઝૂંપડીએ દીવો, બારણે ઊભી બા,
આંખોમાં ખાબોચિયાં, ને હોઠે બોલી: ‘આ…’
એ એક અક્ષરમાં, ભાઈ, આખો દરિયો છલકાવ્યો…
પાદરની પીપળીએ…

પરાગ કહે: આ ખેંચાણ તો, મૂળિયાંનું ખેંચાણ,
ડાળ ભલે ને દૂર જાય, પણ મૂળ ન છોડે ઠાણ;
માટીનો આ સાદ ન કોઈ, ક્યારેય ના ભુલાવ્યો…
પાદરની પીપળીએ…

– પરાગ રતનપરા