મોતી

એક દરિયાનું મોતી રે, મારી નથણીમાં ઝૂલે,
સાયબો લાવ્યો ડૂબકી મારી, હૈયું હરખે ફૂલે.

ખારાં પાણી, ઊંડાં પાણી, છીપે બેઠું છાનું,
સાયબે શ્વાસ રોકીને આણ્યું, હૈયું થયું દીવાનું;
આયને જોઉં, ને મોતી પૂછે: ‘કોણ વધુ ઊજળું ખૂલે?’
એક દરિયાનું મોતી રે…

ગામની સૈયર ઈર્ષ્યા કરે, ‘ક્યાંથી લાવી, બોલ?’
હું હસું ને કહું: ‘પ્રીતનું છે, એનો ના થાય તોલ;’
સોનીને ત્રાજવે મૂક્યું તો ત્રાજવું પણ ડૂલે…
એક દરિયાનું મોતી રે…

પરાગ કહે: મોતી તો છીપનું આંસુ છે, ભાઈ,
વેદના ગંઠાઈને જે ચમકે, એ જ એની સચ્ચાઈ;
પ્રેમ પણ એવું મોતી, જે પીડા વેઠીને ફૂલે…
એક દરિયાનું મોતી રે…

– પરાગ રતનપરા