મોરપીંછ

મોરપીંછ મેલી ગ્યો મારે ઓશીકે, ને પોતે ગ્યો મથુરાને ઘાટ,
ગોકુળની ગલીઓમાં ગાયો ભાંભરે, ને રાધા જુએ છે વાટ.

મોરપીંછ ફેરવું તો આંખો દેખાય, જાણે તું તાકે છે ત્રાંસું,
મોરપીંછ ચૂમું તો વાંસળી વાગે, ને મારું ઝરી પડે આંસુ;
જમનાને કાંઠે હું એકલી ઊભી, ને સૂનો કદંબનો ઠાઠ.
મોરપીંછ મેલી ગ્યો…

માખણ મેલું છું શીકે હજી, કે ચોરવા આવશે ચોર,
દહીંની મટકી લઈ નીકળું, ને ફોડે ન કોઈ કંકર ઘોર;
સખીઓ પૂછે, ‘શું કરે છે રાધા?’, ‘હું ગણું છું વિરહના પાઠ.’
મોરપીંછ મેલી ગ્યો…

ઉદ્ધવ આવ્યા જ્ઞાન ભણાવવા, ‘શ્યામ તો સઘળે છે વ્યાપી’,
પરાગ કહે, રાધા હસીને બોલી, ‘મેં તો જાતને જ આપી’;
જ્ઞાન તારું પોથીમાં રાખ, ઉદ્ધવ, મારે તો મોરપીંછનો પાઠ.
મોરપીંછ મેલી ગ્યો…

– પરાગ રતનપરા