મોગરાની વેણી

મોગરાની વેણી ગૂંથી, ઊભી રહી હું ઝરૂખે,
સાંજ ઢળી ને સાજન આવ્યા, મ્હેક ભળી ગઈ સુખે.

વેણી નહીં, આ મનની વાતો ગૂંથી દોરે દોરે,
એક કળી કહે: ‘વહેલા આવો’, બીજી: ‘રહો ને ભોરે’;
ત્રીજી કળી તો કંઈ ન બોલી, હસી પડી બસ મુખે…
મોગરાની વેણી ગૂંથી…

સાજન પૂછે: ‘આ કેવી સુગંધ? ક્યાંથી લાવી, ગોરી?’
હું કહું: ‘તમ યાદે ખીલી, આખી રાતની ચોરી’;
આખી રાત મ્હેક્યો ઓરડો, ચાંદો ઝૂક્યો ઝરૂખે…
મોગરાની વેણી ગૂંથી…

પરાગ કહે: આ મોગરો તો પ્રીતની મૂંગી ભાષા,
શબ્દ વિના જે કહી જાય સઘળી મનની આશા;
સવારે કળીઓ ખરી ગઈ, પણ મ્હેક રહી ગઈ મુખે…
મોગરાની વેણી ગૂંથી…

– પરાગ રતનપરા