મનડું

મનડું માને નહીં, રે માડી, મનડું માને નહીં,
ઝાલું તોય છટકી જાતું, જેમ પારો હથેળી મહીં.

કહું ‘ઠરી જા,’ તો ઊછળે, કહું ‘ઊઠ,’ તો સૂએ,
હસવાનું ટાણું આવે ત્યાં છાનું છાનું રુએ;
કેમ કરી સમજાવું એને? એ તો મારું જ કહી…
મનડું માને નહીં…

ગીતા વાંચી, ગુરુ સેવ્યા, તીરથ ન્હાયો સાત,
મનડું તો પણ ભટકે, જાણે વગડામાં ગજરાત;
જપની માળા હાથે ફરે, ને મન ફરે બજાર મહીં…
મનડું માને નહીં…

પરાગ કહે: મન માનશે ત્યારે, જ્યારે એને જાણું,
બાળક જેવું વહાલ કરું, ને ન દઉં કોઈ ટાણું;
રમવા દઉં તો આપે આવી ખોળે બેસે અહીં…
મનડું માને નહીં…

– પરાગ રતનપરા