કોક દિન ઇદ અને કોક દિન રોજા
કોક દિન ઇદ અને કોક દિન રોજા
ઊછળે ને પડે નીચે જિંદગીનાં મોજાં
કોક દિન મહેલમાં, કોક દિન ફૂટપાથે
ફેરવે છે ચક્ર એનાં કુદરતનાં મોજાં
કોક દિન હાથમાં છે ફૂલોની થાળી
કોક દિન ચૂભતાં છે કાંટાનાં મોજાં
કોક દિન પ્રેમનો વરસાદ વરસે એવો
કોક દિન સૂકવે છે તડકાનાં મોજાં
કોક દિન મિત્રોની મહેફિલ સજે છે
કોક દિન ઘેરી લે એકાંતનાં મોજાં
કોક દિન હાસ્યના ફુવારા ઊડે છે
કોક દિન આંખમાં છે આંસુનાં મોજાં
કોક દિન જીત છે, વિજયના નગારાં
કોક દિન ગૂંગળાવે હારનાં મોજાં
કોક દિન શ્રદ્ધાનો દીવો ઝળહળે છે
કોક દિન ઘેરી લે સંશયનાં મોજાં
કોક દિન સ્વર્ગ છે આ ધરતી પર જાણે
કોક દિન નર્ક જેવાં તાપનાં મોજાં
કોક દિન આશનાં વહાણ તરે છે
કોક દિન ડુબાડે નિરાશાનાં મોજાં
કોક દિન યાદ છે, કોક દિન વિસ્મૃતિ છે
સ્મરણના સાગરમાં ભૂલાનાં મોજાં
સમજી લે, 'પરાગ', આ ખેલ પુરાણો છે—
ઊંચે જે જાય એને નીચે લાવે મોજાં
ટકી જે ગયો એ સમજ્યો: બધાં સરખાં મોજાં
—**પરાગ**
---
આ કાવ્યમાં તમારા મૂળ શેરના દ્વૈત-દર્શનને વિસ્તાર્યું છે—જીવનમાં સુખ-દુઃખ, ઉત્સવ-ઉપવાસ, જીત-હાર, સંગાથ-એકલતા—બધું જ ચક્રની જેમ આવે ને જાય છે. જે આ સત્ય સમજી લે, એ જ જીવનના મોજાંમાં તરી શકે છે.