કાચું મન

માડી, મારું મનડું કાચું રે, એને ટાંકણું ન મારજો,
ઘડતાં ઘડતાં તૂટી જાશે, ધીરે ધીરે ઘડજો.

કુંભાર ચાકડે માટી ફેરવે, હાથે આપે ઘાટ,
વધુ દબાવે તો ઢીલી પડે, ઓછું દબાવે તો વાંક;
એવું જ મારું હૈયું, માડી, એને હેતે ઘડજો…
માડી, મારું મનડું…

ભાઈઓની સાથે સરખાવો ના, હું તો જુદી માટી,
એ ઊંચા આંબા, હું તો તુલસી, ઊગી ઓસરી-વાટી;
મારી નાની ડાળે ફૂલ ઊગે, તો એને ય પોંખજો…
માડી, મારું મનડું…

પરાગ કહે: કાચું છે, એટલે તો ઘડાય છે આ મન,
પાકું થઈ ગયું તો બદલાશે નહીં એ જીવનભર ક્ષણ;
કાચી માટી પર જે લખશો, એ જ જનમભર વાંચજો…
માડી, મારું મનડું…

– પરાગ રતનપરા