← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

કાચનો

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

આ નગર લોખંડનું, ને હું બનેલો કાચનો,
એક ઠોકર, ને તિરાડો, હું ઘડેલો કાચનો.

સૌ જુએ છે આરપારે, તોય ઓળખતું નથી,
ઝાંખ પડતાં, હું ય ધુમ્મસથી મઢેલો કાચનો.

ગામની બારી હતી, જ્યાં આભ આખું ઊતરે,
ફ્લેટમાં તો ભીંત પર બસ એ જડેલો કાચનો.

કોઈ પથ્થર જો ઉછાળે, ચૂર થઈ ને હું ઝગું,
સૂર્ય લઈ કરચે કરચ, હું તો ભરેલો કાચનો.

આ પરાગે તો ઉઘાડ્યા છે બધા દરવાજ, પણ
તોય વચ્ચે એક પડદો છે પડેલો કાચનો.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #સંવેદના #નગરજીવન #નાજુકમન #એકલતા #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #FragileSoul #CityLife #Sensitivity #InvisibleWalls #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખભરવાડણઆગલો લેખ →પ્રેમ, તને પૂછું