ઝાલરટાણે વહુ

ઝાલરટાણે ઊઠી વહુ ને ઝાડુ લીધું હાથ,
ઓસરી વાળે, આંગણું વાળે, વાળે મનની વાત.

સાસુ સૂતાં, સસરા સૂતા, સૂતો સઘળો વાસ,
વહુના હાથે ચૂલો જાગે, જાગે ઘરનો શ્વાસ;
છાણ-વાસીદું કરતાં કરતાં ઊગે રે પ્રભાત…
ઝાલરટાણે…

પિયરનો એક ટહુકો આવે, આંગણ લીમડે બેસે,
વહુની આંખમાં ઝળઝળિયાં, પણ ઝાડુ કેડે ઠેસે;
‘માડી, તારી દીકરી સુખી’, લખે મનમાં વાત…
ઝાલરટાણે…

પરાગ કહે: આ ઘરનો આખો ભાર વહુને ખભે સાજે,
પણ એ જ વહુ ઘરને ઘર કરે, રોજ સવાર ને સાંજે;
એનાં ઝાડુના લસરકામાં લખાય ઘરની જાત…
ઝાલરટાણે…

– પરાગ રતનપરા