જાગ્યું જેનું મનડું

જાગ્યું જેનું મનડું, એને માયા નવ નડે જી,
ઝાકળ જેવો જગ જોતાં, એને સાચું મોતી જડે જી.

ભીતર દીવો પ્રગટ્યો, એને બ્હારના દીવા શું કામ?
હરતાં-ફરતાં, ખાતાં-પીતાં, શ્વાસે શ્વાસે રામ;
એવા જોગીની ઝૂંપડીએ ગગન ઝૂકી પડે જી…
જાગ્યું જેનું…

ભેદ ભૂલીને બેસે, એને ઊંચ-નીચ ન કોઈ,
કીડીમાં ને કુંજરમાં એણે એક જ જ્યોતિ જોઈ;
વેર-ઝેરના વાવટા એના આંગણે ન ચડે જી…
જાગ્યું જેનું…

પરાગ કહે: ઝાકળ ઊડ્યું, તોય ન કીધો શોક,
સૂરજ સાથે ભળી ગયું, એ જ એનો લોક;
એવા સંતની સંગતથી ભવનાં મૂળ ઊખડે જી…
જાગ્યું જેનું…

– પરાગ રતનપરા