હું

હું સમયના હાથમાં અટકી ગયેલો શ્વાસ છું,
રણ વચે ઊભા મુસાફરની જ સાચી પ્યાસ છું;
દીવડા જેવો બળું છું, તોય અજવાળું નથી,
તું જરા મારી તરફ જો, તો પછી હું ખાસ છું.

– પરાગ રતનપરા