હરિ, આપણ બે

તું સાગર ને હું તો ટીપું, આમ તો જુદા જુદા,
હરિ, ટીપે ટીપે સાગર, ને સાગરમાં ટીપાં ખુદા.

તું ગગને ને હું આંગણમાં, તું તેજ ને હું દીવો,
તું શ્વાસ ભરે ને હું જીવું, તું કહે: ‘જીવ, જીવો!’
હું ઘડો ને તું માટી, હરિ, તોય ઘડાને ગુમાનો ઊંડા…
તું સાગર ને…

તું વાંસળી ને હું છિદ્ર, તું ફૂંક ને હું સૂર,
તું પાસે તો ય શોધું તને, મંદિરે-મસ્જિદે દૂર;
અંધારે જે મેં ભાળ્યું, એ તારાં જ પગલાંનાં ઊંડાં…
તું સાગર ને…

પરાગ કહે: આ ભેદ જ મોટો, ‘તું’ ને ‘હું’ના નામે,
‘હું’ ઓગળે એ ઘડીએ, હરિ, તું ઊભો મારે ગામે;
ટીપું દરિયે ભળ્યું, ત્યાં પછી કોણ ટીપું, કોણ ખુદા?…
તું સાગર ને…

– પરાગ રતનપરા