ગંગાજળ

બાપુને જાવું'તું ગંગાજી, લઈ ગ્યા અમે તો બાટલીમાં,
ગંગાજળની ચાર બુંદમાં ન્હાયા બાપુ ખાટલીમાં.

આખી ઉંમર ખેતર ખેડ્યું, ભર્યા દીકરાના ફી-ફાળા,
‘આવતે વરસે જઈશું’ કહેતાં, ગયાં વરસ સિત્તેર ઉનાળા;
ટિકિટ કઢાવી ત્યાં તો દાક્તર બોલ્યો, ‘બસ, હવે ખાટલીમાં’…
બાપુને જાવું'તું ગંગાજી…

હરદ્વારેથી પાડોશી લાવ્યો, પીતળના લોટામાં પાણી,
બાપુએ હોઠે અડાડ્યું, આંખ્યું થઈ ગઈ સાવ શાણી;
‘ગંગા આવી ઘેર’, કહી હસ્યા, વળગી માની ઓઢણીમાં…
બાપુને જાવું'તું ગંગાજી…

પરાગ કહે: તીરથ તો સઘળાં માના ખોળે વસતાં,
બાપની આંખે ગંગા વહેતી, આપણ પાછળ હસતાં;
જે ઘર સેવા થાય, ત્યાં કાશી ઊતરે એક જ ઘૂંટડીમાં…
બાપુને જાવું'તું ગંગાજી…

– પરાગ રતનપરા