← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

ગામનું સ્ટેશન

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

ગામના એ સ્ટેશને, બસ, રોજની આ વાટ છે,
કાટ ખાતો એક પાટો, ભાંગલી આ ખાટ છે.

બંધ ઘડિયાળે હજી બે ને દસે છે વાગિયા,
કાળ થંભ્યો છે અહીં, એનો હજી પણ ઠાઠ છે.

જે ગયા એ ટ્રેનમાં, પાછા કદી આવ્યા નહીં,
એમની મા બેસતી'તી ત્યાં, હવે ત્યાં ઘાટ છે.

ટ્રેન તો આવી નહીં, પણ રોજ ભાષણમાં, જુઓ,
વાયદાની રેલનું આ ધમધમંતું હાટ છે.

આ પરાગે ભ્રમ થયો કે ટ્રેન આવી, દોડિયો,
ભ્રમ હતો, પણ આ ગઝલ એનો જ ભોળો ભાટ છે.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #ગામ #સ્ટેશન #પ્રતીક્ષા #સ્થળાંતર #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #AbandonedStation #Waiting #Migration #EmptyPromises #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખતું નથી, વાલમઆગલો લેખ →બાની ડાયરી