એક જ છત નીચે

એક જ છત ને એક જ ઓશીકું, તોય વચ્ચે વહેતી નદી,
હાથ લંબાવું ત્યાં તો લાગે, તું સામે કાંઠે ખડી.

ચાના બે કપ ટેબલ ઉપર, બેઉ ઠરી જાય ચૂપ,
તારા ફોનમાં તારું જગત, ને મારામાં મારું રૂપ;
ભીંતે ઘડિયાળ ટકટક બોલે: ‘કોણ ગણે આ ઘડી?’
એક જ છત ને…

સાત ફેરા ફર્યાં ત્યારે તો અગ્નિ હતો રે સાખ,
હવે એ જ અગ્નિ ઠરી બેઠો, વચ્ચે ઊડતી રાખ;
એક સાદ જો પાડું તો આ ભીંત પડે રે સડી…
એક જ છત ને…

પરાગ કહે: આ નદી નથી, આ બે અહંનો વહેણ,
એક જ ‘સૉરી’ના પુલ ઉપર મળી શકે બે નેણ;
પહેલું પગલું કોણ ભરે? બસ, એટલી અટકી કડી…
એક જ છત ને…

– પરાગ રતનપરા