એક છત્રી

એક છત્રી ને આપણે બે, ને વરસે મુશળધાર,
અડધો તું પલળે, અડધો હું, ને વચ્ચે ભીનો પ્યાર.

બસ સ્ટૅન્ડ પર ઊભાં'તાં ને આભ થયું અંધારું,
તેં છત્રી ખોલી ને કીધું: ‘આવો, ઘર છે મારું’;
ત્યારથી ચોમાસું મારું, ત્યારથી તું તહેવાર —
એક છત્રી ને આપણે બે…

ખભે ખભો અડક્યો ને વીજળી ઝબકી ગગને,
છત્રીમાંથી ટપકે ટીપાં, ટપકે ઉમંગ મનને;
રસ્તો ટૂંકો લાગ્યો ત્યારે, આજ લાગે છે અપાર —
એક છત્રી ને આપણે બે…

પરાગ કહે: વર્ષો વીત્યાં, છત્રી કાગડો થઈ ગઈ,
તોય ચોમાસે બેઉ જઈએ, એ જ સ્ટૅન્ડે, એ જ જઈ;
લોક હસે કે ઘરડાં પલળે, અમે કહીએ: ‘સરકાર,
એક છત્રી ને આપણે બે…’

– પરાગ રતનપરા