← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

ડૂબકી

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

સૌ સપાટી પર તરે છે, મેં — પહેલી ડૂબકી!
લોક હસતા: ‘શું મળે આ સાવ ઘેલી ડૂબકી?’

જ્યાં કદી સૂરજ ગયો ના, ત્યાં મને મોતી મળે,
એ ગુફામાં સાથ કોનો? બસ અકેલી ડૂબકી.

ફોનમાં સઘળું તરી લે, ‘સ્ક્રોલ’ કરતા લોક સૌ,
ભીતરે જાવા ન એકે પણ ધકેલી ડૂબકી.

આંખમાં બાની નિહાળ્યું, ત્યાં સમંદર સાત છે,
આયખું આખું પડે ઓછું, ન ખેલી ડૂબકી.

આ ‘પરાગે’ શબ્દના દરિયે ઝુકાવ્યું છે હવે,
અર્થ મળશે કે નહીં, પણ છે નવેલી ડૂબકી.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #ઊંડાણ #આત્મખોજ #મા #સર્જન #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #DepthOfLife #InnerJourney #MothersEyes #CreativeDive #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખવાટ અને તેલઆગલો લેખ →પ્રીતની પીડ