દીકરી ગઈ પછી

દીકરી વળાવી ને ઘરનું આંગણું થઈ ગયું મૂંગું રે,
ખીંટીએ ઝૂલે એક દુપટ્ટો, પીળું ને સાવ સૂનું રે.

સવારે ચાનો કપ મૂકું હું એક વધારે ભૂલથી,
રસોડે ઊભી બા લૂછે આંખ્યું પાલવના ફૂલથી;
ઓરડે ઓરડે શોધું એનું ઝાંઝરિયું રૂમઝૂમું રે…
દીકરી વળાવી ને…

આંગણિયે ઊભો આંબો પૂછે: ‘ક્યાં ઊડી મારી મેના?’
હીંચકો ખાલી ખાલી ઝૂલે, ને ભીનાં સૌનાં નેણાં;
કાગડો બોલે ત્યાં દોડી જઉં, થાય: આવશે ઓચિંતું રે…
દીકરી વળાવી ને…

પરાગ કહે: આ દીકરી તો છે અજવાળાનો દીવો,
પરણી જાય તો પણ ઝળહળે, બે ઘર કરતી જીવો;
પિયર એનું આંસુ પીએ, સાસરે ફૂલે ફૂલ્યું રે…
દીકરી વળાવી ને…

– પરાગ રતનપરા