છૂટા શેર ૯૮૪૧–૯૮૬૫

૯૮૪૧.
તમે ભૂલી ગયાં, સારું થયું, હળવો થયો છું હું,
છતાં સાંજે ઝરૂખે કેમ રોજે દીવડો મૂકું?

૯૮૪૨.
ગરીબીમાં ઉછરતાં બાળ શીખે ઝટ હસી લેવું,
રડે ના એ, કહે ના એ, ભલે ભૂખ્યું રહે પેટે.

૯૮૪૩.
પરાગે આંગણે રોપી ચમેલીની હતી વેલી,
ગલી આખી હવે સાંજે નશામાં ઝૂમતી લાગે.

૯૮૪૪.
ગયો’તો તાવમાં હું તો દવાખાને બતાવાને,
હતું બિલ એટલું મોટું, ફરી તાવે ભરાયો હું!

૯૮૪૫.
તને જોયા પછી ચાંદો ય ઝાંખો લાગતો આજે,
બિચારો આભમાં એકલ, કરે ઈર્ષ્યા, બળે આખો.

૯૮૪૬.
તિરંગો ગાજતો ઊંચે, સલામી સૌ કરે, ને ત્યાં
તળે ભૂખ્યો રહી બાળક, તિરંગા વેચતો ભાવે.

૯૮૪૭.
ગલીનો કૂતરો પણ ઓળખે છે આ બધાનાં પગ,
પડોશીને ન ઓળખતા અમે ભણતર ભરેલા સૌ.

૯૮૪૮.
બચાવી જાત વરસાદે, ઘણી છત્રી ઉઘાડીને,
હવે ઘરડો થયો, ને ઝંખના છે ભીંજવાની બસ.

૯૮૪૯.
અમે પથ્થર ઘડી ઈશ્વર ધરી દીધો ગરભઘરમાં,
છતાં જે માનવી ભીતર હતો, એને ગયા ભૂલી.

૯૮૫૦.
ગલીમાં કોઈ ના રમતું, બધાં બાળક ગયાં ‘ક્લાસે’,
ઉદાસીમાં ભમરડો એકલો ખૂણે રડે ઝૂરી.

૯૮૫૧.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું: ‘તને ડર મોતનો લાગે?’
હસી બોલ્યું: ‘ખરું તોયે, રહેશે મ્હેક સૌ સાથે.’

૯૮૫૨.
દહેજે ઘર ભરાયું, પણ ન ચાહી એક પળ વહુને,
હવે એ રાખ થઈ ગઈ છે, છતાં ઘર તો હજી ભરચક.

૯૮૫૩.
નદી મૂંગી વહે, તોયે સુણાતું ગીત એનું તો,
અમે બોલ્યા, ઘણું બોલ્યા, બધું ઘોંઘાટ થઈ ઊડ્યું.

૯૮૫૪.
છુપાવ્યા સાડલાના છેડલે સિક્કા સદા માએ,
અમારી ફી, દવા ને ઉત્સવો એ ગાંઠથી ઊગ્યા.

૯૮૫૫.
સહી કરતાં વતનનું ઘર ગયું વેચાઈ, ને ત્યારે
હૃદયમાંથી જડેલો એક ખીલો પણ ગયો ઉખડી.

૯૮૫૬.
પિતાનાં બૂટ ફાટેલાં, અને મારા ચમકતા’તા,
હવે સમજાય છે, મારા જ કાજે એ ઘસાયા’તા.

૯૮૫૭.
હજારો દીવડા તરતા જળે ગંગા તણા રાતે,
અને ઘાટે હતો ભૂખ્યો, તિમિરમાં એકલો બાવો.

૯૮૫૮.
પરાગે ના કદી બાંધ્યો બગીચે એક દરવાજો,
હવા આવે, હવા જાતી, ભમર આવે, ભમર જાતા.

૯૮૫૯.
ગઝલ મારી સભામાં સૌ સુણે, તાળી પડે ભારે,
ઘરે તો શ્રીમતી પૂછે: ‘ગઝલથી કૈં કમાયા કે?’

૯૮૬૦.
શિખર છોડી ઝરણ દોડ્યું, વળી જોયું ન પાછું એ,
સમંદર થઈ ગયું, તોયે શિખરને સાંભરે છે એ.

૯૮૬૧.
ભલે ધોળા થયા છે વાળ, બાને હું હજી બાળક,
વરસ પંચાવનો થ્યાં, પણ હજી બા પાસ નાનો છું.

૯૮૬૨.
હતું અક્કડ ઘણું એ ઝાડ, તોફાને થયું ઊંધું,
નમેલું ઘાસ ઊભું થઈ, સવારે ઝાકળે ઝૂલ્યું.

૯૮૬૩.
હતા ઘરમાં બધા, રસ્તા હતા ખાલી, ગગન નિર્મળ,
હતાં પંખી ગલીઓમાં, હવા પણ ગાઈ ઊઠી’તી.

૯૮૬૪.
ગરમ ભજિયાં, ગરમ ચા, ને ગપાટા ને સખા ચારે,
ઘણી મોંઘી ‘ડિનર ડેટો’, મજા એવી ન આવી કો.

૯૮૬૫.
ઢળે છે સાંજ, ને પંખી વળે માળા ભણી ધીમે,
અમે પણ ગાઈ લીધું ગીત, ને જઈએ ઘરે પાછા.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૯૩૨–૫૦૦૦ · શેર ક્રમ ૯૮૬૬–૧૦૦૦૦