છૂટા શેર ૯૭૬૬–૯૭૯૦

૯૭૬૬.
હતું આંગણું, ને હતો એક ઝૂલો,
હવે ફ્લેટમાં ઝૂલવાને જગા ક્યાં?

૯૭૬૭.
નદી જ્યાં સુકાણી, ખબર ગામને થઈ,
હતી એ જ ગામે ધબકતી નસો સૌ.

૯૭૬૮.
પરાગે ન રાખી કદી મ્હેક બાંધી,
હવાએ ઉડાડી, ખુશી એ જ મારી.

૯૭૬૯.
પિતા ઝાડ જેવા, ન બોલે કશું પણ,
ઉનાળે ય છાંયો ધરે છે અમોને.

૯૭૭૦.
તને ભૂલવાની દવા જો મળે તો,
તને યાદ કરતાં જ ગળશું, પ્રિયે, એ.

૯૭૭૧.
બધે ‘સ્માર્ટ’ ફોનો, બધે ‘સ્માર્ટ’ ટીવી,
અમે માણસો ઠોઠ જેવા જ રહ્યા!

૯૭૭૨.
ઘડીના ટકોરા ગણું રાતભર હું,
સવારે થયું: હું ગયો, ના સમય તો.

૯૭૭૩.
ગયાં બા, હવે ભૂખ કોને કહું હું?
ભરી થાળ છે, તોય ભૂખ્યો રહું છું.

૯૭૭૪.
તમે ફૂલ ચૂંટી સજાવ્યું શિરે, પણ
રડી ડાળ આખી વસંતે ઉદાસી.

૯૭૭૫.
ઘરે જઈ કહે છે: ‘તમારો જ બેટો’,
પછી જીતતાં ઓળખે ના કદી પણ.

૯૭૭૬.
અમે ભીડ વચ્ચે ઘણું ખોઈ બેઠા,
ઘણાં ઘર, ઘણાં ગીત, ને ગામ આખું.

૯૭૭૭.
પરાગે કદી ફૂલથી ના ઉછીનું,
છતાં ફૂલ ખુદ આપતું મ્હેક એને.

૯૭૭૮.
દિવાળી ગયે દીવડા સૌ બુઝાયા,
હજી ઝૂંપડે ના પહોંચ્યો ઉજાસો.

૯૭૭૯.
કદી બાગ જેવું હતું ગામ મારું,
હવે ત્યાં ધુમાડા, અને કાચ-ટાવર.

૯૭૮૦.
તને જોઈ ત્યારે થયું કે, ખરેખર
હૃદય આજ ગાયું, ગઝલ થઈ ધબક્યું.

૯૭૮૧.
વિકાસે ઘણાં ઝાડ કાપ્યાં સડક પર,
પછી ત્યાં ‘બચાવો’ લખાવ્યું થડે પર.

૯૭૮૨.
ખુદાને ઘણો દૂર શોધ્યો અમે તો,
હતો એ જ માના ધુમાડે ભરેલો.

૯૭૮૩.
પરાગે વહાવી ગઝલ આ હવામાં,
હવે શ્વાસ લો, તો મળે મ્હેક એની.

૯૭૮૪.
અમીરે ભરી થાળ ઢગલા ભરેલી,
ગરીબે ભરી માત્ર ભૂખી દુઆઓ.

૯૭૮૫.
ગગન જ્યાં વરસ્યું, મહેકી ધરા, ને
ઉઘડતો જણાયો પુરાણો પતર કો.

૯૭૮૬.
ઘણાં શાસ્ત્ર વાંચ્યાં, ઘણી ભાષ જાણી,
છતાં મૌન માનું ઉકેલી ન શક્યો.

૯૭૮૭.
પ્રવાસે ગયા, ને પડાવી છબીઓ,
ન જોયો સમંદર, ન સૂરજ, ન રેતી.

૯૭૮૮.
ઉપાડી ગયા ચાર ખભ્ભે મને સૌ,
હતો ભાર ઓછો, હતી હાશ ભારે.

૯૭૮૯.
પરાગે ખરું ફૂલ ભાળ્યું ઘરે જઈ,
હસી દીકરી, ને થયું ઘર બગીચો.

૯૭૯૦.
નદી જેમ ચાલ્યા જવું, ના વળીને,
કિનારા તજી, ગીત ગાતાં સમંદર.

– પરાગ રતનપરા