છૂટા શેર ૯૬૯૧–૯૭૧૫

૯૬૯૧.
પિતા જેમ છત્રી બની ના શકું,
પિતા થઈ ગયો, તોય ભીનો રહું.

૯૬૯૨.
નદીને ખબર ક્યાં, જવું છે કશે?
વહે, ને બને છે સમંદર સ્વયં.

૯૬૯૩.
તને ભૂલવાને ગયો દૂર હું,
નવાં ગામમાં નામ તારું હતું.

૯૬૯૪.
હતા હાથ જોડી અમારે ઘરે,
પછી પાંચ વરસે હતા પોસ્ટરે.

૯૬૯૫.
હતી તું, હતું આંગણું ફૂલમાં,
હવે થોર ઊભા ઉદાસી ભરી.

૯૬૯૬.
હજારો અહીં સાથ ચાલે છતાં,
બધા ભીડમાં એકલા ઘૂમતા.

૯૬૯૭.
પરાગે ન માગ્યો કદી કો મુકામ,
હવાની જ સાથે ગયો ગામગામ.

૯૬૯૮.
સુવર્ણી ઘડી મેં ખરીદી ભલે,
સમય તોય થંભ્યો નહીં એક પળ.

૯૬૯૯.
ધુમાડે ઘસાતી રહી મા સદા,
હવે ગૅસ આવ્યો, નથી મા હવે.

૯૭૦૦.
ઘણાં ફળ હતાં તો નમી ડાળ એ,
અમે ખોખલા, એટલે છે ગુમાન.

૯૭૦૧.
તને યાદ કરવા નથી કંઈ સમય,
તને ભૂલવામાં ગયું આયખું.

૯૭૦૨.
સવારે ફળો, ને બપોરે સલાડ,
અને સાંજ પડતાં ગરમ ફાફડા!

૯૭૦૩.
બુઝાતાં જ દીવો ધુમાડો થયો,
કહો, જીવ પણ એમ ઊડી ગયો?

૯૭૦૪.
નજર સાવ ઝાંખી પડી છે, છતાં
હજી સાફ દેખાય છે બાળપણ.

૯૭૦૫.
હથેળી ઉપર ભાગ્ય શોધ્યું સદા,
પરિશ્રમ હતો આંગળીઓ મહીં.

૯૭૦૬.
પરાગે વિનંતી કરી ફૂલને,
ખરી પાંખડી, મ્હેક બોલી: ‘અમર’.

૯૭૦૭.
તમે માત્ર પૂછ્યું: ‘મજામાં, ભલા?’
અને આંખ છલકી, વરસ થ્યાં હતાં.

૯૭૦૮.
તને શોધતો હું ગયો તીર્થમાં,
હતો તું જ મા થઈ, ઘરે, બારણે.

૯૭૦૯.
હજારો હતા દોસ્ત સ્ક્રીનો ઉપર,
ન આવ્યો ખભો એક રોવા કદી.

૯૭૧૦.
લગનમાં જમાડ્યું ઘણું ગામને,
પછી બાપ ભરતા ગયા વ્યાજ, લો!

૯૭૧૧.
અમે આભ આંબ્યું, છતાં પગ તળે
હતી ગામની ધૂળ મા જેવડી.

૯૭૧૨.
સમય તો નદી છે, જુઓ, ના રહે,
અમે પાળ બાંધી, વહી પાળ પણ.

૯૭૧૩.
પરાગે લખી જે ગઝલ રાતભર,
સવારે મળી ફૂલ પર ઝાકળે.

૯૭૧૪.
ઘણાં વૈદ, ડૉક્ટર, ઘણાં ઔષધો,
ગયો તાવ માના અડકતાં જ બસ.

૯૭૧૫.
લખોટી, ભમરડા, પતંગો હતા,
હવે બાળપણ ફોનમાં કેદ છે.

– પરાગ રતનપરા