છૂટા શેર ૯૪૧૬–૯૪૪૫

૯૪૧૬.
તારા વિના આ ઓરડો સૂનો હવે લાગે મને,
ભીંતો ય પૂછે રોજ: ‘ક્યાં પેલી હસી ખોવાઈ ગઈ?’

૯૪૧૭.
માગ્યું હતું એકાદ પળનો સાથ બસ તારી કને,
તેં તો સમાવી જિંદગી આખી ય મારી બાથમાં.

૯૪૧૮.
નેતા પધાર્યા ગામમાં, ઢોલો વગાડી ને ગયા,
ખાડા પુરાયા ના કદી, ખાડે ગયું આખું ય ગામ.

૯૪૧૯.
આંખો મળી, ને વાત આખી રાત ચાલી મૌનમાં,
ના કોઈએ જાણ્યું કશું, બસ ચાંદ સાક્ષી ત્યાં હતો.

૯૪૨૦.
ભમરો ગયો લૂંટી કળી, પાછું ન જોયું એ કદી,
તોયે પરાગે ડાળને આપી સુગંધી મોકળી.

૯૪૨૧.
ઘર ગામમાં નાનું હતું, મોટું હતું એ આંગણું,
મોટા નગરમાં ફ્લેટ મોટો, બાલ્કની પણ ખોબલો.

૯૪૨૨.
વરસાદ આવ્યો ગામમાં, ને મોર બોલ્યા ડુંગરે,
ભીંજાઈ ગઈ આખી ધરા, ભીંજાઈ ગ્યાં હૈયાં બધાં.

૯૪૨૩.
છેલ્લી ઘડી આવી અને, ભેગા થયા સૌ પાસમાં,
જેણે નહોતો ફોન પણ કીધો કદી, એ પણ હતા.

૯૪૨૪.
બા ના રહી, તો લાગતું ઘર ધર્મશાળા સાવ ત્યાં,
આવે, જમે ને જાય, પણ ‘જમ્યો?’ ન પૂછે કોઈ ત્યાં.

૯૪૨૫.
ફૂલો તણી વાડી મહીં ઘૂમ્યો હતો ભમરો ઘણો,
ને આ પરાગે ચૂપકીથી મ્હેકને વેરી સદા.

૯૪૨૬.
શાળા જતાં’તાં સાથ, ને ખાતા ટિફિન ભેગા મળી,
આજે સભામાં ભેટ થઈ, ને ‘હાય’ કીધું દૂરથી.

૯૪૨૭.
પીળું થયેલું પાંદડું બોલ્યું, ‘હવે મારો વખત’,
ને કૂંપળે મલકી કહે: ‘મા, આવજે, જલદી ફરી’.

૯૪૨૮.
હું ક્યાં ગયો, મેં શું ખરીદ્યું, ફોનને સઘળી ખબર,
‘આજે ઉદાસી કેમ?’ એ, બા એકલી પૂછી શકી.

૯૪૨૯.
તું દૂર છે, તો ચાંદ પણ લાગે મને ઝાંખો ભલે,
તું પાસ હો, તો ઝૂંપડી પણ ઝળહળે જાણે મહેલ.

૯૪૩૦.
પંખી ગયાં માળો તજી, ડાળી રહી સૂની હવે,
તોયે પરાગે ડાળ પર, મૂકી સુગંધી ત્યાં નવી.

૯૪૩૧.
પરદેશમાં ભેગા થયા ડૉલર ઘણા, ગાડી ઘણી,
પણ ગામના ચોરા સમી ક્યાં છે મજા, ક્યાં વાતડી?

૯૪૩૨.
લિફ્ટે ચડું બે માળ પણ, દાદર ચડું ના એક પણ,
ને સાંજ પડતાં જિમ મહીં દોડું કલાકો ટ્રેડમિલ.

૯૪૩૩.
બોલ્યા પછી પાછો વળે, એવો નથી કો’ શબ્દ પણ,
ને ઘાવ જે વાણી કરે, રૂઝે નહીં વર્ષો સુધી.

૯૪૩૪.
જ્યાં જ્યાં પવન દોરી ગયો, ત્યાં ત્યાં ગયો ઊડી સદા,
પૂછે જગત: ‘તું કોણ છે?’ હું તો હવાનો છું પરાગ.

૯૪૩૫.
દંડા ઉપર સાઇકલના બેસાડતા રોજે પિતા,
આજે પિતાને કારમાં બેસાડતાં ભીનો થયો.

૯૪૩૬.
ઊંચા મિનારા, ઘંટ, ગુંબજ, ને ધજાઓ ઝૂલતી,
ભૂખ્યા જનોની ભીડમાં ઊભો હતો એ બ્હારમાં.

૯૪૩૭.
રૂઠી હતી એ, ને પછી સાડી અપાવી, હાર પણ,
એ તો હસી, રોયું પછી પાકીટ મારું માસભર.

૯૪૩૮.
આવ્યો શિયાળો, ગોદડે ઢંકાઈ બેઠું ગામ પણ,
ચાની તપેલી ઊકળે, ત્યાં ઊકળે વાતો બધી.

૯૪૩૯.
કાંટા ઘણા વાગ્યા પગે, તોયે ન રોક્યો મેં સફર,
રસ્તા ઉપર પગલાં પરાગે મ્હેકતાં મૂક્યાં સદા.

૯૪૪૦.
એ દીકરી રમતી હતી ઘર ઘર અમારા આંગણે,
આજે વસાવ્યું ઘર ખરું, ત્યાં સાસરે, પરદેશમાં.

૯૪૪૧.
દર્પણ કહે: ‘ધોળા થયા છે વાળ, માની લો હવે’,
મેં વાળને રંગ્યા પછી, દર્પણ થયું છે ચૂપ, લો.

૯૪૪૨.
દીવો કરીને આરતી ગાઉં સવારે રોજ હું,
પણ બ્હાર ઊભો દીન, એને ના કદી દીધું કશું.

૯૪૪૩.
આખો બગીચો મ્હેકતો, ભમરા ય ઝૂલે ડાળ પર,
જાણે ન કો’, કે આ પરાગે શ્વાસ દઈ દીધા બધા.

૯૪૪૪.
ભગવાનને થાળો ધરે, ઘરડાઘરે મા-બાપ છે,
જીવંત દેવો ત્યાં રડે, પથ્થર અહીં ધરવાય છે.

૯૪૪૫.
રાતે ભલે અંધાર છે, તારા ગણી લે આભમાં,
થોડી ઘડી ધીરજ ધરી, ઊગી જશે સૂરજ ફરી.

– પરાગ રતનપરા