છૂટા શેર ૮૯૭૬–૯૦૦૫

૮૯૭૬.
નદી પાર ગામે હતી એક મા જે,
હજી સાંજ પડતાં ધરે દીપ ઝાંપે.

૮૯૭૭.
તને જોઈ, ત્યારે ખબર આ પડી કે
ગુલાબો ય ઈર્ષ્યા થકી લાલ થ્યાં છે.

૮૯૭૮.
ઉઠું તો સવારે, મથું ફોન પર હું,
અને રાતભર એ જ છાતી ઉપર છે.

૮૯૭૯.
પડી ફાટ, ખેડૂ હજી રાહ જોતો,
કહે: ‘મેઘ આવે, ધરા પણ હસે છે.’

૮૯૮૦.
હતી મા, હતો હાથ માથે સદાયે,
હવે એ નથી, તોય તડકો ન લાગે.

૮૯૮૧.
પરાગે કશું ફૂલ પાસે ન માગ્યું,
છતાં ફૂલ એને સમર્પી ગયું સૌ.

૮૯૮૨.
નગરમાં ઇમારત અડે છે ગગનને,
છતાં માણસો છે ઘણાં વામણાં સૌ.

૮૯૮૩.
પડે મેઘ ત્યાં તો ધરા મ્હેકતી થઈ,
પુરાણા પ્રણયની સમી એ સુગંધી.

૮૯૮૪.
લગનમાં ગયો તો ઘણી ભીડ એવી,
ન વરરાજ દીઠો, ન દીઠી કચોરી.

૮૯૮૫.
ગયા જે, ગયા, ના ફરી કોઈ આવ્યું,
છતાં સાંજ પડતાં, ઝરૂખે ઉભો હું.

૮૯૮૬.
વિદેશે ઘણું છે, ઘણી છે મજા પણ,
નથી લીમડો ત્યાં, નથી ઓટલે બા.

૮૯૮૭.
સખા, તું મળે તો બધું સાવ સારું,
નહીં તો ય તારો ભરોસો ઘણો છે.

૮૯૮૮.
પરાગે હવામાં ગઝલ એક વેરી,
બધાં ફૂલ જાગ્યાં, ઉઠી ડાળ ઝૂમી.

૮૯૮૯.
ઘડી ભીંત પર બસ ફરે છે, ફરે છે,
અમે ના પહોંચ્યા, ઘડી પણ કશે ના.

૮૯૯૦.
હતો વાંસળીનો મધુર સૂર જ્યાં ત્યાં,
તજી ઘર, તજી લાજ, રાધા વહી ત્યાં.

૮૯૯૧.
ઘરે ધાન ના'તું, ન'તું કોઈ ભાણું,
છતાં મા હસીને કહે: ‘કાલ મળશે.’

૮૯૯૨.
ઘણા શબ્દ ભેગા કરી, ના ગઝલ થઈ,
પછી આંખ ભીની જરા થઈ, ઉગી એ.

૮૯૯૩.
પિતાજી કદી ના કશું બોલતા'તા,
ગળું સાફ કરતા, હતી એ જ ભાષા.

૮૯૯૪.
હવે ચૂંટણી છે, ઘરે ઘર નમે છે,
પછી પાંચ વરસે ફરી દેખશે એ.

૮૯૯૫.
હવે ઉંમરે સાંજ ઢળતી રહે છે,
કરું દીપ તોયે વધે છાંય લાંબી.

૮૯૯૬.
પરાગે હવાથી ભરી એક ઝોળી,
ઘરે ઘર ઉલેચી, હસે સાવ ખાલી.

૮૯૯૭.
તને યાદ કરતાં ઘણી રાત વીતી,
તને ભૂલવામાં ગયો આયખો સૌ.

૮૯૯૮.
કપાયો વડો, ને ગયો સૌ વિસામો,
પછી તાપમાં ગામ આખું બળે છે.

૮૯૯૯.
ઠરાવો કરું છું, નવું વર્ષ આવે,
પછી લાડવા જોઈ, ભૂલું ઠરાવો.

૯૦૦૦.
રસોડે હજી મા તણી મ્હેક આવે,
ભલે મા નથી, તોય ચૂલો જલે છે.

૯૦૦૧.
હજારો જણાં છે, છતાં એકલો છું,
ઘણા ફોનમાં છે, નથી કોઈ પાસે.

૯૦૦૨.
પરાગે ખુદાને ન પૂછ્યું કશું પણ,
જવાબો બધા બાળ હસતાં જ આપે.

૯૦૦૩.
તમે ભીંજતાં ઘર સુધી જ્યાં પધાર્યાં,
ઘરે ઓરડે ઓરડે મેઘ ગાજ્યો.

૯૦૦૪.
ન'તી વીજ, ગામે હતા ખૂબ તારા,
હવે વીજ છે, તો ગગન સાવ ખાલી.

૯૦૦૫.
પરાગે સુગંધે સજાવ્યું તને, ને
હવા પર બધે નામ તારું લખાયું.

– પરાગ રતનપરા