છૂટા શેર ૮૬૨૩–૮૬૪૫

૮૬૨૩.
ઝરૂખે હતી એ, નજર દૂર રાખી,
ન આવ્યા સજન, પણ ફરી સાંજ આવી.

૮૬૨૪.
સવારે નિશાળે જવાનો સમય ને
ઝરે મેઘ, ભીંજાઈ જઈએ જરા તો.

૮૬૨૫.
પરાગે ગઝલ જે લખી, એ જ વાંચી
હવાએ, નદીએ, અને એક બાએ.

૮૬૨૬.
બળે પેટમાં આગ, ચૂલો ઠરેલો,
ગરીબી તણો આ નિયમ સાવ ઊંધો.

૮૬૨૭.
તમે ‘ના’ કહી, ને હવા પણ થથરતી,
તમે ‘હા’ કહી, ને વસંતો હસી ગઈ.

૮૬૨૮.
નવી ચોપડીની સુગંધે જગાડી,
નિશાળે જવાના દિવસ યાદ આવ્યા.

૮૬૨૯.
ગુલાબો હસે છે, કમળ પણ હસે છે,
પરાગે કદી નામ રાખ્યું ન પોતે.

૮૬૩૦.
નદી બે કિનારે ભરી, ગામ નાચે,
નગર તો ગટરમાં તણાયું, બિચારું.

૮૬૩૧.
ખુદાને ન શોધો મિનારે, મઠોમાં,
હૃદય ખોલજો, એ મળે ત્યાં જ સાચો.

૮૬૩૨.
ગયા બેસણે, ત્યાં ય સેલ્ફી પડાવી,
પછી સ્ટેટસે ‘દુઃખ’નો દીપ મૂક્યો.

૮૬૩૩.
હજી બે કપે ચા બને છે સવારે,
ભલે એક ખુરશી પડી સાવ ખાલી.

૮૬૩૪.
કબૂતર નગરનું ચણે શું બિચારું?
ઝરૂખે ગ્રિલો, ને અગાસી ય જાળી.

૮૬૩૫.
નયનમાં તમારા સમંદર ઘણા છે,
ડુબાડે ભલે એ, કિનારો ન માગું.

૮૬૩૬.
હતી રાખડી, ને હતો ભાઈ મારો,
ગયો દેશ માટે, ટપાલે જ રાખી.

૮૬૩૭.
હવાએ ઉપાડ્યો, ન પૂછ્યું કશું પણ,
પરાગે ભરોસો હવા પર જ રાખ્યો.

૮૬૩૮.
અમાસે ય દીવો ઝગે એક નાનો,
અને અંધકારો બધા થરથરે છે.

૮૬૩૯.
મને ચાંદ આપો, રડે બાળ જિદ્દી,
ભરી થાળ જળની, ઝુલાવ્યો જ ચાંદો.

૮૬૪૦.
સડક આજ બનતી, ફરી કાલ તૂટે,
ભરે કોણ ખિસ્સાં, ખબર સૌ જણાને.

૮૬૪૧.
અગાસી ઉપર ખાટ, તારા ભરેલું,
હવે બંધ રૂમે ન ઊંઘે નયન સૌ.

૮૬૪૨.
જગી રાતભર, ને પરોઢે પરાગે
ગઝલ ઝાકળો પર લખી, ને ગયો એ.

૮૬૪૩.
બધાં ફૂલ ખીલ્યાં, પતંગા ભમે છે,
વસંતે ધરાને સજાવી અનોખી.

૮૬૪૪.
કદી ફોન રણકે, હરખતા વડીલો,
સુણે: ‘લોન લેશો?’, ફરી ઘર થયું ચૂપ.

૮૬૪૫.
ઝરે મેઘ ઝીણો, ઝરે યાદ તારી,
પલળતાં ઝરૂખાં, હૃદય સાવ કોરું.

– પરાગ રતનપરા