છૂટા શેર ૭૭૦૬–૭૭૪૧

૭૭૦૬.
રોજ ઘડિયાળે ફરે કાંટો, સમય ભાગ્યા કરે,
હું ય દોડું, પણ સદા એ એક ડગલું આગળે.
૭૭૦૭.
આયનો બોલ્યો નહીં, પણ એક ધોળો વાળ દઈ
સાનમાં કીધું: હવે તું પણ થયો છે વૃદ્ધ, દોસ્ત.
૭૭૦૮.
શબ્દ મારા સાવ ખાલી પાત્ર જેવા હોય છે,
તું ભરે એમાં અરથ, તો એ ગઝલ થઈ જાય છે.
૭૭૦૯.
કેટલી મૂડી ભરી? પૂછે બધા, તો હું કહું:
એક બાળક ખોળલે મારા નિરાંતે ઊંઘિયું.
૭૭૧૦.
બાળપણમાં ધૂળ ખાધી, તોય ક્યાં માંદો થયો?
હાથ ધોઉં સો વખત, ને તોય રોજે છીંક છે.
૭૭૧૧.
ઝાડ પર ઝૂલો હજી લટકે, નથી કો હીંચતું,
બાળકો ઝૂલ્યા કરે છે ફોનના ઝૂલે હવે.
૭૭૧૨.
આ પરાગે શબ્દની ખેતી કરી આખો જનમ,
પાક ના આવ્યો ભલે, પણ મ્હેક ખેતર પર રહી.
૭૭૧૩.
ગામને પાદર હજી પણ ચાર ખાંભી મૌન છે,
વીર જે ઝૂઝ્યા હતા, એ ગામની ગાથા થયા.
૭૭૧૪.
આશ્રમે પણ બા હજી પૂછ્યા કરે છે નર્સને:
દીકરો જમ્યો હશે ને? ફોન આવ્યો'તો કદી?
૭૭૧૫.
હર સવારે એક પંખી ગાય છે બારી કને,
આટલું બસ છે, સખા, આ જિંદગી જીવી જવા.
૭૭૧૬.
મેઘ ગાજ્યો, વીજ ચમકી, મોર નાચ્યા ડુંગરે,
ને હૃદયમાં એક જૂની યાદ ભીંજાતી રહી.
૭૭૧૭.
રાજવીઓએ લખાવ્યાં શિલ્પ પર નામો ઘણાં,
પણ ખરાં તો એ, લખાયાં જે દિલે, ઝળહળ થતાં.
૭૭૧૮.
ચાંદ પણ જોતાં તને આજે જરા શરમાય છે,
વાદળીની ઓથમાં સંતાઈ પાછો ડોકિયું.
૭૭૧૯.
ગામ છોડી પોટલું લઈ એકલો હું ચાલિયો,
આજ પાછો આવિયો તો ગામ આખું પોટલું.
૭૭૨૦.
'ખાઈ લે' બોલે સદા મા, હું કહું તો: 'બાદમાં',
બાદમાં આવી ગયું, પણ મા નથી, થાળી નથી.
૭૭૨૧.
આભ વરસે, છાપરું ટપકે, બધું ઘર જાગતું,
વાસણો મૂકી બધે તો મા ગણે છે ટીપડાં.
૭૭૨૨.
હું ગઝલમાં ભૂખ લખતો, ભૂખ લખતી ભાગ્યમાં,
બેઉની સ્પર્ધા હતી, ને ભૂખ જીતી ગઈ સદા.
૭૭૨૩.
આ પરાગે ધૂળમાં ખરતાં ય ગાયું ગીત એક,
ધૂળ પણ એ સાંભળીને ફૂલ થઈને મ્હેકતી.
૭૭૨૪.
રાજકારણ એટલે શું? એક સાદી વાત છે:
વોટ લઈ જે જીતતો, એ વોટરોને લૂંટતો.
૭૭૨૫.
વિશ્વ આખું સ્ક્રીનમાં ને સ્ક્રીન આખી હાથમાં,
પણ જુઓ તો પાસ બેઠો માનવી ત્યાં ગુમ થયો.
૭૭૨૬.
મંદિરે તો ભીડ ભારે, ને નિશાળે ધૂળ છે,
ધર્મમાં તો દેશ આગળ, જ્ઞાનમાં પાછળ હજી.
૭૭૨૭.
ઓરડામાં બંધ હું ને બ્હાર ચકલી ગાય છે,
કોણ કેદી, કોણ છૂટું? એ જ શંકા થાય છે.
૭૭૨૮.
રાત આખી જાગતો'તો ચાંદ મારી સાથમાં,
ને સવારે એ ય ચાલ્યો, ને ફરી હું એકલો.
૭૭૨૯.
જિંદગીમાં કેટલાં તોફાન આવ્યાં ને ગયાં,
હું હજી ઊભો અડગ, કે મૂળ ઊંડાં છે, સખા.
૭૭૩૦.
દીકરાએ ફ્લેટ લીધો, ને સજાવ્યા ઓરડા,
બાપ માટે એક ખૂણો પણ નહોતો ત્યાં કદી.
૭૭૩૧.
ગોપિકા પૂછે: તમે ક્યાં ગ્યા હતા, ઓ શ્યામ રે?
શ્યામ બોલ્યા: હું તમારાં આંસુમાં વસતો હતો.
૭૭૩૨.
હું કબીરા થઈ વણું છું શ્વાસની ચાદર સદા,
મેલ એમાં ના પડે, એ એટલી બસ પ્રાર્થના.
૭૭૩૩.
એક ટીપું ઓસનું પણ સૂર્યને ઝીલી શકે,
નાનપણ નાનું નથી, જો મન વિશાળું હોય તો.
૭૭૩૪.
હોઠ પર તો 'હા' હતી, ને આંખમાં 'ના' જોઈ મેં,
પ્રેમમાં ભાષા નહીં, બસ આંખ વાંચી જાય છે.
૭૭૩૫.
દર્દ પણ મોંઘું થયું, ને આંસુ પણ સોંઘાં નથી,
આ બજારે તો રડાવા પણ ટિકિટ લેવી પડે.
૭૭૩૬.
આ પરાગે ફૂલ દોર્યું એક કાગળ પર જરા,
ને પછી આખી કિતાબે મ્હેક વ્યાપી છે, સખા.
૭૭૩૭.
મેઘ આવ્યો ખેતરે, ને મોલ લીલો થઈ ગયો,
ખેડુ હરખે નાચતો, ને ગામ આખું ગાય છે.
૭૭૩૮.
ઓસરીમાં દીવડો મા રોજ મૂકે સાંજના,
દીકરાની વાટ જોતી આંખ પણ એ ઝળહળે.
૭૭૩૯.
આજથી તો ખાંડ છોડી, તેલ છોડ્યું, ઘી ય પણ,
સાંજ પડતાં ફાફડા સામે, ફરી એ કાલથી!
૭૭૪૦.
ભીડમાં સૌ એકલા, ને એકલામાં ભીડ છે,
મન મહીં ચાલ્યા કરે છે એક મેળો રાતભર.
૭૭૪૧.
આ પરાગે ગીત ગાયું, ને પવન ઘેલો થયો,
ડાળ ઝૂલી, ફૂલ ખીલ્યાં, ને ભ્રમર ગાતો હતો.
– પરાગ રતનપરા