છૂટા શેર ૭૪૬–૭૭૦

૭૪૬.
ભલે ઊંચા મહેલોમાં રહો, પણ યાદ રાખો કે,
કબર તો સાત ફૂટ જ છે, અમીરો કે ભિખારી હો.

૭૪૭.
પિતાજીની હજી ટોપી લટકતી એ જ ખીંટીએ,
હવે ના કોઈ ઊંચા સાદથી ટોકે અમોને, બસ.

૭૪૮.
દિવાળીમાં ઘરે ધોયું, ઉતાર્યાં જાળ પણ, તોયે
હૃદયના એક ખૂણે વેરનાં જાળાં હજી બાઝ્યાં.

૭૪૯.
ગઝલ મારી સુણી, બોલ્યું જગત: ‘આ તો રડે છે શું?’
કહું હું: ‘ના, હૃદયનો આ જરા વરસાદ વરસે છે.’

૭૫૦.
પરાગે ડાળને કીધું, ‘ઘણું આપ્યું મને તેં તો’,
કહે ડાળી: ‘ઘડીભર મ્હેકવું, બસ એ જ બદલો છે.’

૭૫૧.
કદી ખેડૂતની આંખે જુઓ આકાશનું વાદળ,
પછી સમજાય કે શું છે પ્રતીક્ષા, ને ભરોસો શું.

૭૫૨.
ગરીબોની ગલીમાં જઈ, ઘણા નેતા છબી ખેંચે,
પછી ગાડી ભણી ભાગે, હજી ગંદી ન થાયે પગ.

૭૫૩.
હતી જે ઓસરી નાની, હતો જે લીમડો મોટો,
હવે એ યાદ થઈ ઊભાં, અને ઘર ફ્લેટ થઈ બેઠું.

૭૫૪.
નયન ભીનાં, અધર સૂકા, હૃદય ખાલી, ભરેલું મન,
વિરહની આ જ છે ગાથા, સખી, બીજું કહું શું હું?

૭૫૫.
હજારો દીપ ઝળહળતા, છતાં અંધાર ભીતરમાં,
ફકત મનનો દિવો એકાદ પ્રગટાવી જુઓ સૌ તો.

૭૫૬.
અમે માટી તણા માણસ, ઉગાડીશું અમે ફૂલો,
તમે પાષાણ હો, તો શિલ્પ થઈ ઊભા રહો, સાહેબ.

૭૫૭.
પડોશે આગ લાગી’તી, અમે બસ વીડિયો લીધો,
પછી રાતે ગણી ‘લાઈક’, ન પૂછ્યો હાલ એ ઘરનો.

૭૫૮.
ગરીબોના ઘરે પણ તો હસે છે એક નાનું બાળ,
ખુશીને ક્યાં મહેલોની પડી? એ ધૂળમાં ખેલે.

૭૫૯.
પરાગે ફૂલથી જાણ્યું: ખરી જાવું ય સુંદર છે,
ખરે જે મ્હેક વેરીને, ખરેખર એ જ જીવે છે.

૭૬૦.
સમયની રેત મુઠ્ઠીમાં પકડવા જ્યાં ગયો, સરકી,
ખુલી મુઠ્ઠી રહે તો એ હથેળી પર ઠરી જાયે.

૭૬૧.
નદીને કોણ દે શિક્ષા વહેવાની, ઉછળવાની?
ઉદાસી પણ ગઝલને એમ ગાવાનું શિખાડે છે.

૭૬૨.
પિતાજી જીવતા જ્યાં લગ, હતી છત એક માથા પર,
ગયા, તો આભ આખું યે ઉઘાડું થઈ ગયું માથે.

૭૬૩.
અમે ઈશ્વર જ શોધ્યો’તો શિખર પર, તીર્થમાં, વનમાં,
હતો એ ઝૂંપડીના એક ભૂખ્યા બાળની આંખે.

૭૬૪.
ઘણા વરસે ગયો ગામે, ન ઓળખ્યો મને એકે,
ફકત પીપળ હલાવે ડાળ, જાણે હાથ હરખાતો.

૭૬૫.
દવાખાને સવારે રોજ લાંબી હાર ઊભી છે,
તરત સાહેબની ગાડી પ્રવેશે છે ઝડપથી ત્યાં.

૭૬૬.
પરાગે બાગને આપ્યું બધું, બદલો ન માગ્યો કો’,
પવનને પૂછજો, એણે સુગંધી પ્રીત ક્યાં વેરી.

૭૬૭.
ભલે ના હોય ઘરમાં દીવડો, આકાશ તો મારું,
ભલે ખાલી ખિસાં, ગીતો તણો છે આ ખજાનો તો.

૭૬૮.
કદી બેસો નિરાંતે બાજુમાં, બોલો નહીં કંઈ પણ,
ઘણી વાતો પછી થાતી, નયનની મૌન ભાષામાં.

૭૬૯.
ઉછેર્યા’તા અમે બાળક, ઉછેરે એ હવે ડૉલર,
હવે ઘરડાંઘરે બેઠાં, અમે ગણતાં બધા તારા.

૭૭૦.
હવે તો સાંજ પડતાં ઘર તરફ ભાગે નહીં કો’ જણ,
બધા ‘સ્ટેટસ’ લગાવે છે: ‘મને ઘર યાદ આવે છે’.

– પરાગ રતનપરા