છૂટા શેર ૬૮૩૪–૬૮૫૨

૬૮૩૪.
ખુલી મૂઠ આવ્યા, ખુલી મૂઠ જાશું,
વચે સંઘરેલું, ભરમ એ જ સઘળું.

૬૮૩૫.
હવા આ નગરની બની ઝેર જેવી,
હવે શ્વાસ પણ વેચશે કો’ દુકાને.

૬૮૩૬.
નદી દોડતી જાય સાગર ભણી, પણ
તટે બેઉ ઊભા રહે છે સદાના.

૬૮૩૭.
તમે ફૂલ દીધું, સુકાયું ભલે એ,
હજી ડાયરીનાં બધાં પાન મ્હેકે.

૬૮૩૮.
સવાલો ઘણા છે, જવાબો નથી કો’,
હસી જીવવું, એ જ સાચી કળા છે.

૬૮૩૯.
હતી સાથ મા-ની દુઆઓ સદાયે,
ઘણા ઘા ગયા, પણ ન વાગ્યો કશો પણ.

૬૮૪૦.
તમારા વગર ચાંદ પણ સાવ ફિક્કો,
ભલે હો પુનમ, પણ અમાસો સમો છે.

૬૮૪૧.
અમે તો હવા, કોણ બાંધી શકે છે?
ભલે હો ઝવેરાતથી પાંજરું એ.

૬૮૪૨.
નિશાળે ગયો ના, ગયો ખેતરે એ,
છતાં વાદળો વાંચતો એ ઘણાંયે.

૬૮૪૩.
દિવાળી ઝગે ઘર, છતાં મન અમાસી,
ધરો એક દીવો હૃદયમાં ય તો જો.

૬૮૪૪.
મરણ તો સખા છે, ડરો કેમ એથી?
ઘરે લઈ જતો એ થકેલા પથિકને.

૬૮૪૫.
જવાની વહી ગઈ, ઉમંગો ન ઓછા,
ધવલ કેશ, પણ દિલ ગુલાબી હજી છે.

૬૮૪૬.
હવેલી હતી જ્યાં, હવે ત્યાં કબૂતર,
ઝરૂખે હજી પણ વસે છે કથાઓ.

૬૮૪૭.
પવન છાપરું લઈ ગયો ઝૂંપડીનું,
હવે આભ આખું અમારે ઘરે છે.

૬૮૪૮.
રિસાયાં તમે, ને રિસાયો શિયાળો,
મનાયાં તમે, તો વસંતો ય આવી.

૬૮૪૯.
કબર પર ચડાવ્યાં ઘણાં ફૂલ સૌએ,
હતો જીવતો, એક ના ફૂલ દીધું.

૬૮૫૦.
ઉનાળે તરસ્યાં ધરા, ઢોર, પંખી,
ધરે ઠીબ જે, એ જ સાચો ભગત છે.

૬૮૫૧.
ઢળે સાંજ, પંખી ય પાછાં વળે છે,
અમે તો હજી ટ્રાફિકે ત્યાં ફસાયા.

૬૮૫૨.
તમે જ્યાં વસો છો, ગલી એ ગુલાબી,
અમારી ગલી તો હજી સાવ પીળી.

– પરાગ રતનપરા