છૂટા શેર ૬૭૦૬–૬૭૧૮

૬૭૦૬.
આંખ તારી જોઈ, દરિયો પણ ઘડીભર થંભિયો,
ને પછી શરમાઈને મોજાં વળી પાછાં ગયાં.

૬૭૦૭.
ખેતરો વેચી ભણાવ્યો, ફ્રેમ ડિગ્રીની મઢી,
આજ વેચ્યા ખેતરે દાડી ભરે છે એ જ તો.

૬૭૦૮.
તું ઘડે છે, તું જ તોડે, તું જ પાછું સાંધતો,
હું ઘડો, તું ચાકડો, ને તું જ છે કુંભાર પણ.

૬૭૦૯.
આ પરાગે આંસુઓને પણ ગઝલમાં ગૂંથિયાં,
એ જ મોતી થઈ, બધાંના હાર થઈને ઝૂલિયાં.

૬૭૧૦.
આ પરાગે હાથ ખોલ્યા, ને હવા આવી ભરી,
બંધ મુઠ્ઠીમાં હતું શું? માત્ર મારો ભય હતો.

૬૭૧૧.
મેળમાં ચકડોળ ઘૂમે, ને હસે આખું ય ગામ,
એક ખૂણે બાળ ફુગ્ગા વેચતું, ના ઘૂમતું.

૬૭૧૨.
જૂઠ ખાદીમાં સજીને મંચ પર ગરજે, અને
સત્ય ઊભું હાથ જોડી, ભીડમાં છેલ્લી હરોળ.

૬૭૧૩.
આ પરાગે પાંખડીમાં નામ તારું રાખિયું,
ને પવનને પણ ન કીધું, એટલું છાનું હતું.

૬૭૧૪.
ઓસરીમાં હીંચકો ખાલી હજી ઝૂલ્યા કરે,
બાપુ બેઠા હોય જાણે, વાંચતા છાપું હજી.

૬૭૧૫.
ગામનું મંદિર જગાડે ઝાલરે આખું ય ગામ,
આ નગરમાં ફોનનું એલાર્મ ચીસો પાડતું.

૬૭૧૬.
ઘોડિયેથી બાળ માગે ચાંદ, મા હસતી રહે,
કેમ સમજાવે? ઘરે તો રોટલો પણ ચાંદ છે.

૬૭૧૭.
ફોનમાં ફોટો તમારો રોજ જોઉં છું હજી,
પણ લખું શું? એ જ ડરમાં રાત વીતી જાય છે.

૬૭૧૮.
કોણ છું? એ શોધવામાં આયખું વીતી ગયું,
શોધનારો હું જ, ને શોધાયલો પણ હું હતો.

– પરાગ રતનપરા