છૂટા શેર ૬૬૬–૭૦૫

૬૬૬.
ઘર બદલતાં સાથ લીધું સૌ, છતાં ભૂલી ગયો,
ઓસરીના એક ખૂણે બા તણો એ છાંયડો.

૬૬૭.
જે ગયું એ ક્યાં ગયું છે? એ થયું સંભારણું,
ને સ્મરણનું ઘર કદી ખાલી થતું જોયું નથી.

૬૬૮.
ફોનમાં મિત્રો હજારો, ને ગળે ડૂમો હજી,
ભીડ ઓઢી ઊંઘવાનો આજ છે નવલો રિવાજ.

૬૬૯.
ઝાડ કાપી શેઠજી તો સાગનો સોફો કરે,
ને બપોરે છાંયડાને શોધતો ફરતો રહે.

૬૭૦.
આયનો તોડી શકો, પણ જાતને ક્યાં તોડશો?
કાચના હર ટૂકડામાં એ જ મુખડું ઊગશે.

૬૭૧.
દીકરી ગઈ સાસરે, ને આયનો ઝાંખો થયો,
કોઈ ત્યાં ઊભું રહી ના ચાંદલો કરતું હવે.

૬૭૨.
તું મળી ત્યારે સમયને થોભવાનું મન થયું,
ને વિરહમાં એક પળ પણ સો સદી જેવી બની.

૬૭૩.
ચૂંટણી આવી, ગલીમાં રોડ પાક્કો થઈ ગયો,
પાંચ વર્ષે જોઈશું, ખાડા ય પાછા આવશે.

૬૭૪.
આખરી શ્વાસે કહે: ‘લે, આજ છુટ્ટી છે તને’,
જિંદગીભર જે રજા માગી હતી, એ આ મળી.

૬૭૫.
શબ્દ મળ્યા તો ગઝલ, ને ના મળે તો આંસુ, બસ,
કોઈ પણ રસ્તે હૃદય ખાલી થવું તો જોઈએ.

૬૭૬.
કોઈ પૂછે કેમ છો? તો હું કહું છું ‘ઠીક છું’,
ને પછી એ ‘ઠીક’ને સમજાવતો હું રાતભર.

૬૭૭.
આંગણે તુલસી હતી, ને ક્યારડે દીવો હતો,
ફ્લેટમાં કૂંડું, અને એ બલ્બનો દીવો હવે.

૬૭૮.
એક ટીપું આંસુનું પાંપણ ઉપર અટકી ગયું,
કેટલા વરસાદ એણે સાચવી રાખ્યા હશે!

૬૭૯.
ઓ સમય, તું પણ ઘડીભર બેસ આવી બાંકડે,
હું ય થાક્યો, તું ય હાંફે, બેસ, બંને બે ઘડી.

૬૮૦.
બાળપણમાં ચાંદને મામા કહી બોલાવતા,
આજ મામા ક્યાંય ના, ને ચાંદ પણ ઝાંખો થયો.

૬૮૧.
જે નદી સાગર ભણી દોડી, ન જોયું પાછળે,
એ નદીનું નામ ખારા જળમહીં ડૂબી ગયું.

૬૮૨.
પાંદડું પીળું થયું તો ડાળ પણ રડતી રહી,
કોણ બોલ્યું ઝાડને કો’ લાગણી હોતી નથી?

૬૮૩.
રોજ ઈશ્વરને ચડાવું ફૂલ, ને માગું ઘણું,
ફૂલ તો એનું જ છે, ને હું કરું છું વેપલો.

૬૮૪.
હું ગરીબીમાં ય રાજા, તું ખજાને પણ ફકીર,
કોણ મોટું? એ જ પ્રશ્ને રાતભર જાગ્યો હતો.

૬૮૫.
મા જતાં તો આંગણે તુલસી ય ઝૂરીને મરી,
કોણ જાણે, એ ય માની સાથ ચાલી નીકળી.

૬૮૬.
દીકરો મોટો થયો ને બાપ નાનો થઈ ગયો,
ઘરમહીં એની જ ખુરશી પર હવે એ બેસતો.

૬૮૭.
ચાંદની ઢોળાઈ ગઈ ને ઓરડો ભીનો થયો,
તું હસી ત્યાં, ને બધે અજવાસ ફેલાતો ગયો.

૬૮૮.
સાચ બોલું તો ભલે ને ગામ આખું રૂઠશે,
જૂઠ બોલું તો મને મારો અરીસો ટોકશે.

૬૮૯.
વાદળો વરસી ગયાં, ને ખેતરે મ્હેકી ધરા,
એ જ ખુશ્બૂ ખેડુ માટે આજ ઉત્સવ થઈ ગયો.

૬૯૦.
તેં લખેલો પત્ર હું આજે ય ખોલી વાંચતો,
શબ્દ ઝાંખા થઈ ગયા, પણ લાગણી ઝાંખી નથી.

૬૯૧.
એ જ સૂરજ, એ જ ધરતી, એ જ માણસ, એ જ દોડ,
તોય ઊગે રોજ નવલું આ સવારે એક ફૂલ.

૬૯૨.
‘ભાગશે નક્કી ગરીબી’, મંચથી નેતા કહે,
ને ગરીબો ગામ છોડી ભાગતા ચાલ્યા નગર.

૬૯૩.
ગામમાં પાછા જવાનું સ્વપ્ન વર્ષોથી હતું,
પણ હવે ગામે ગયો તો ઘર જ મારું ક્યાં હતું?

૬૯૪.
આ પરાગે કોઈ પાસે ક્યાં કદી માગ્યું કશું?
ફૂલને દઈ ઝાકળો, બસ મ્હેક માગી’તી ઉધાર.

૬૯૫.
સાંજ પડતાં બારણે બેઠી રહે છે માવડી,
એક ઢળતો સૂર્ય, બીજી એ ય ઢળતી જિંદગી.

૬૯૬.
વેદના ઝાઝી હતી, તો ગીત પણ મીઠું થયું,
વાંસ વીંધાયો ઘણો, તો વાંસળી થઈ ગાય છે.

૬૯૭.
ઓફિસે મીટિંગ ચાલે સાંજથી તે રાત લગ,
ને નિરાંતે ઊંઘતાં સૌ ચા તણા પ્યાલા કને.

૬૯૮.
ઈશ્વરે પૂછ્યું: ‘તને શું જોઈએ?’ તો મેં: ‘તને’,
ને ઉમેરે: ‘ક્યારનો હું છું વસેલો તુજ મહીં’.

૬૯૯.
કોઈ ઘરડાં બાપની તો લાકડી બનજો કદી,
ઘંટ મંદિરનો વગાડો, એ થકી મોટો ધરમ.

૭૦૦.
આ નગરનાં ઝાડવાં પણ ધૂળથી ઝાંખાં થયાં,
મેહ આવે તો ય લાગે ધૂળિયો, મેલો હવે.

૭૦૧.
એક ફોટો બાપુજીનો, હાર પણ સૂકો થયો,
ભીંત પર જાણે અમે આખું ય ઘર ટાંગ્યું હતું.

૭૦૨.
પાંખ કાપી, સોનવરણું પાંજરું આપ્યું, અને
પૂછતા સૌ: ‘કેમ પંખી આજ ગાતું ના હવે?’

૭૦૩.
રાતભર જાગી લખી મેં જે ગઝલ, એ ના ગમી,
ભૂલથી લખ્યું સવારે, ને મળી સૌ ‘વાહ વાહ’.

૭૦૪.
આ પરાગે ભીંત પર ફૂલો ન ચીતર્યાં કદી,
આંગણે એણે ગુલાબી ગંધ બસ વાવી હતી.

૭૦૫.
ભૂખ ને રોટી વચાળે વેંતભર છેટું, છતાં
એ જ અંતર કાપતાં તો વર્ષ વીતી જાય છે.

– પરાગ રતનપરા