છૂટા શેર ૬૪૪૧–૬૪૬૫

૬૪૪૧.
ઝરૂખે હતી એક ચકલી સદા,
હવે ત્યાં ફકત ધૂળ, ના ગીત કો'.

૬૪૪૨.
તરસ જોઈ મારી, નદી પણ રડી,
પછી રેતમાં ઓગળી એ સરી.

૬૪૪૩.
હિમાલય ય જોયો અમે સ્ક્રીનમાં,
ખરો તો સમીપે હતો તે છતાં.

૬૪૪૪.
વિદેશે ગયો દીકરો, મા અહીં,
વચે સાત દરિયા, હૃદય એક છે.

૬૪૪૫.
પરાગે ભરી એક ખોબે સુગંધ,
બધે એ વહેંચી, હસી ને ગયો.

૬૪૪૬.
ગયો દોસ્ત, ને ખાટ ખાલી પડી,
હજી ચાય બે કપ બને છે, જુઓ.

૬૪૪૭.
હતાં ગામ નાનાં, હતાં મન વિશાળ,
નગર છે મહા, મન થયાં સાંકડાં.

૬૪૪૮.
કિતાબો ઘણી મેં ઉકેલી, છતાં
ન માની નજર વાંચતાં આવડી.

૬૪૪૯.
ભરી સાંજ, ને તું ન આવી હજી,
થયા દીપ ઝાંખા, ગયો ચાંદ પણ.

૬૪૫૦.
પરાગે સજાવી ગઝલ આ નવી,
પુરાણી સુગંધો, પુરાણી ધરા.

૬૪૫૧.
ટપકતું રહે છાપરું રાતભર,
અને મા ઉજાગર, કટોરા ધરે.

૬૪૫૨.
અથાણાં અગાસી તણા તાપમાં,
હવે મોલમાં, સ્વાદ માનો નહીં.

૬૪૫૩.
ન મંદિર, ન મસ્જિદ, ન ગિરજાઘરે,
હતો એ જ મારી હથેળી મહીં.

૬૪૫૪.
પરાગે સુણાવી કળીને કથા,
કળીએ હસીને સુગંધો ધરી.

૬૪૫૫.
સહી એક માટે વરસ વીતિયાં,
બડા બાબુ બોલ્યા: ‘ફરી આવજો.’

૬૪૫૬.
નિહાળું તને, ને ગઝલ થઈ જતી,
વિરહમાં ગઝલ આંસુ થઈ ને વહે.

૬૪૫૭.
સ્મશાને ય ટોકન મળે છે હવે,
મરણને ય લાગી કતારો, જુઓ.

૬૪૫૮.
પિતાની સવારી હતી સાઇકલ,
હજી ઘંટડી ત્યાં રણકતી રહે.

૬૪૫૯.
પરાગે કદી મ્હેક વેચી નહીં,
ભલે ભાવ પૂછ્યા બધા વાણિયે.

૬૪૬૦.
ગલી થઈ નદી, બાળ હોડી તરે,
અમે જોઈ મનમાં જ ભીંજાઈએ.

૬૪૬૧.
જુવાની કહે, ‘હું જ જાણું બધું’,
બુઢાપો હસીને કહે: ‘હા, ખરું.’

૬૪૬૨.
તને ભૂલવા સો ગઝલ મેં લખી,
અને સૌ મહીં નામ તારું હતું.

૬૪૬૩.
કિસાનો કહે, ‘આવ, ઓ મેઘ, આવ’,
ગયા મેઘ પણ, શ્હેર તરફે, જુઓ.

૬૪૬૪.
ગગનમાં ઘણા તારલા છે, છતાં
મને તો ગમે ધ્રુવ, અચલ જે સદા.

૬૪૬૫.
જગત એક મેળો, ઘડીનો મુકામ,
રમી લો, હસી લો, થશે સાંજ ત્યાં.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૨૩૨–૩૩૩૧ · શેર ક્રમ ૬૪૬૬–૬૬૬૫