છૂટા શેર ૬૩૪૧–૬૩૬૫

૬૩૪૧.
વાદળોએ ઘર બનાવ્યું આંખમાં, ને રાતભર
આ જ ઓશીકું પલળતું આજ પણ તારા વિના.

૬૩૪૨.
ઝેરનો પ્યાલો હતો, ને ગાઈ મીરાં ભાવથી,
શ્યામના નામે જ ઝેરો પણ થયાં અમરત સમાં.

૬૩૪૩.
જિંદગીની સૌ બચત મૂકી હતી જે બૅન્કમાં,
શેઠ ભાગ્યા, બૅન્ક ડૂબી, હાથમાં છે પાસબુક.

૬૩૪૪.
મોતની સાથે વળી શી દુશ્મની રાખું હવે?
એ ય મારો દોસ્ત છે, જે આખરે ઘર લઈ જશે.

૬૩૪૫.
ચોકલેટો આજ છે, પણ બાળપણનાં બોર ક્યાં?
એ ખટાશે જે મજા'તી, એ મજા છે ક્યાં હવે?

૬૩૪૬.
દોસ્ત, તારી એક થાપટ પીઠ પર આજે ય છે,
એ જ થાપટથી ચલાવું છું હજી આ જિંદગી.

૬૩૪૭.
આ પરાગે ફૂલ પાસે મૌન શીખ્યું પ્રેમથી,
એ ખરે, તો પણ કદી ના ચીસ પાડે બાગમાં.

૬૩૪૮.
ડૉલરોમાં આજ મારી જિંદગી તોલાય છે,
પણ ગલીના બોરની કિંમત અહીં ક્યાં કોઈને?

૬૩૪૯.
દાંત ગ્યા, ઝાંખી નજર, ને કાન પણ ઓછું સુણે,
તો ય દાદાનું કહેવું છે, ‘હજી તો છું જુવાન.’

૬૩૫૦.
ખેતરે સોનું ઉગાડ્યું, ભાવ ના આવ્યો છતાં,
એ જ ધરતીપુત્ર ભૂખ્યો, શેઠ ખાતા ઓડકાર.

૬૩૫૧.
મ્હેકતી માટી કહે છે, ‘વાદળો આવી ગયાં’,
ને કિસાનોની ય આંખે ઝરમરો ફૂટી, જુઓ.

૬૩૫૨.
આયનામાં રોજ જોઉં છું અજાણ્યો એક જણ,
એ ય પૂછે છે મને: ‘તું કોણ છે, ઓ અજનબી?’

૬૩૫૩.
દાખલા માટે ગયો'તો હું કચેરી, ને પછી
દાખલાની રાહમાં ધોળા થયા છે વાળ, લ્યો.

૬૩૫૪.
ફૂંક મારી ચૂલમાં, મા રોજ સળગાવે અગન,
ને ધુમાડે આંખ ભીની, તો ય હસતો રોટલો.

૬૩૫૫.
ચાંદની રાતે અગાસીમાં હતાં સૌ ગામમાં,
તારલા ગણતાં જ ઊંઘી જાય, એવું બાળપણ.

૬૩૫૬.
આ પરાગે આંગણે તુલસી ઉગાડી, ને પછી
મ્હેક ઘરભર થઈ, પધારી મા ફરી જાણે અહીં.

૬૩૫૭.
ચાર્જ ખૂટ્યો ફોનનો, ત્યાં ઘર મહીં વાતો વધી,
દીકરી હરખી: ‘અરે પપ્પા, તમે હસતાં ય છો!’

૬૩૫૮.
હું તને શોધ્યા કરું દેવળ, શિવાલય, મસ્જિદે,
તું જ મારા શ્વાસમાં બેઠો હતો, ઓ બેખબર.

૬૩૫૯.
ઝૂંપડીમાં બે જ વાસણ, ને બધા રાજી હતા,
બંગલે સો ઓરડા, ને એક જણ પણ ના હસે.

૬૩૬૦.
આ પરાગે પ્રેમની વાતો કરી, ને ત્યાં તરત
ગામ આખું પૂછતું, ‘આ છોકરો કઈ નાતનો?’

૬૩૬૧.
આભમાં ઊડે પતંગો, ને અગાસીમાં ધમાલ,
એ કપાયો, ને ઉડાડી લઈ ગયો મુજ બાળપણ.

૬૩૬૨.
ચાર ખભ્ભે નીકળી મારી સવારી ઠાઠથી,
જિંદગીભર જે ન મળ્યા, એ બધા ભેગા થયા.

૬૩૬૩.
રોજ સેલ્ફીમાં હસે, ને ભીતરે ભીની સદા,
આ જમાનાની જવાની ફિલ્ટરોમાં જીવતી.

૬૩૬૪.
રાત ઘેરી થાય, તો સમજો, સવારો પાસ છે,
અંધકારે પણ છુપાયો એક ઝીણો શ્વાસ છે.

૬૩૬૫.
આ પરાગે જિંદગીભર મ્હેક વેરી, તો ય લોક
ફૂલની કરતા પ્રશંસા, ને મને ભૂલી જતા.

– પરાગ રતનપરા