છૂટા શેર ૬૩૧૬–૬૩૪૦

૬૩૧૬.
ઓસરીમાં રાતભર મા તારલા ગણતી રહી,
એ જ તારામાં હતો પરદેશ ગ્યેલો દીકરો.

૬૩૧૭.
ભાગ પાડ્યા ખેતરોના, ભાગ પાડ્યા ઘર તણા,
ભાગમાં મા કોણ લે? ત્યાં સૌ થયા મૂંગા જ, લ્યો.

૬૩૧૮.
ચાર જીમોમાં ગયો, ડાયટ ય બદલી છે ઘણી,
તો ય ભજિયાં જોઈને મન ના રહે કાબૂ મહીં.

૬૩૧૯.
‘મા’ લખું ત્યાં તો કલમની આંખ ભીની થાય છે,
એક અક્ષરમાં સમાયું વિશ્વ આખું, જોઈ લ્યો.

૬૩૨૦.
રાતભર જાગી, બળીને દીપ બોલ્યો આખરે:
‘હું ઠરું છું, પણ તમે તો જાગતા રે'જો હવે.’

૬૩૨૧.
ગામ છોડ્યું મેં, છતાં એ ગામ મારામાં હજી,
હું ભલે છોડી ગયો, એ ના મને છોડી ગયું.

૬૩૨૨.
એક પંખી પાંજરામાં રોજ ગાતું મુક્તિગીત,
ને બધાં માણસ વધાવે, ‘વાહ! કેવું ગાય છે!’

૬૩૨૩.
આ પરાગે બાગ પાસે મ્હેક માગી'તી જરા,
બાગ હસ્યો, ‘લે બધી, તું તો જગતને આપશે.’

૬૩૨૪.
રાતભર રડતું હતું ભૂખ્યું, અને મા શું કરે?
આભમાં ઊગેલ ચાંદાને ગણાવ્યો રોટલો.

૬૩૨૫.
આ ઘડી, આ પળ, ફરી ના આવશે, જીવી જજે,
કાલ નામે એક અફવા સૌ જગતમાં વ્યાપ છે.

૬૩૨૬.
જે ગલીમાં બાળપણ ખોયું હતું, ત્યાં હું ગયો,
બાળપણ ત્યાં તો નહોતું, પણ લખોટી ત્યાં હતી.

૬૩૨૭.
બાંકડે બે વૃદ્ધ બેઠા, વાત કરતા રાતદિન,
બેઉના બેટા વિદેશે, ને અહીં બે એકલા.

૬૩૨૮.
લગ્નમાં જમવા ગયા, ત્યાં ભીડ એવી કે બધા
થાળ લઈ ઊભા હતા, ભોજન ખતમ ત્યાં થઈ ગયું.

૬૩૨૯.
આ ગઝલના શેર સૌ મારા નથી, આ લોકના,
આંસુઓ એના જ લઈને મેં ઉતાર્યાં કાગળે.

૬૩૩૦.
સાથ ચાલ્યા જિંદગીભર, રેલના પાટા સમા,
સાવ પાસે, તો ય ક્યારે પણ મળી શક્યા નહીં.

૬૩૩૧.
ઝાડ કાપીને બનાવી એક ખુરસી ભવ્ય, ને
હું જ બેઠો, ને ઉનાળે છાંયડો શોધ્યા કરું.

૬૩૩૨.
ઘર ભલે નાનું, છતાં મા હોય તો આકાશ છે,
છાંયડો દે એ ભરી બપ્પોર, ને દીવો અમાસ.

૬૩૩૩.
શ્વાસ લેવાના ય પૈસા લાગશે આ શ્હેરમાં,
ઑક્સિજનના બાટલા લઈ લોક ફરશે ગામમાં.

૬૩૩૪.
રાધિકાએ શ્યામને પૂછ્યું, ‘તને શું જોઈએ?’
શ્યામ બોલ્યા: ‘એક તારી આંખની બસ છાંયડી.’

૬૩૩૫.
ઝાડ સૂકું છે, છતાં માળી પિવાડે નીર રોજ,
આશની કૂંપળ હજી એના હૃદયમાં ફૂટતી.

૬૩૩૬.
આ પરાગે શબ્દની ખેતી કરી છે આયખું,
પાકમાં આવ્યું ફકત આ મૌન, ને થોડી સુગંધ.

૬૩૩૭.
સૌ કહે, ‘બદલાઈ જા તું, વક્તની સાથે જરા’,
હું ય બદલાયો, પછી તો આયનો રોયો ઘણો.

૬૩૩૮.
ફોનમાં ઝઘડા થયા, ને ફોનમાં ‘સોરી’ થયું,
આંખમાં આંખો ધરી, છેલ્લે કરી'તી વાત ક્યાં?

૬૩૩૯.
રોજ પંખી આવતું, ચણતું ગયું દાણા બધા,
એ ન આવ્યું, ને પછી તો ઓરડો સૂનો થયો.

૬૩૪૦.
ગામ પૂછે કોઈ તો હું આંગળી ચીંધું ધરા,
ત્યાં જ જન્મ્યો, ત્યાં જ અંતે ઓગળી જાવું મને.

– પરાગ રતનપરા