છૂટા શેર ૪૪૧૬–૪૪૪૫

૪૪૧૬.
હજી બા જગાડે સવારે સવારે,
ભલે ફોન પરથી, વિદેશે, પુકારે.

૪૪૧૭.
તમારા સ્મિતે આ ગુલાબો હસે છે,
અને આંસુએ તો ધરા પણ પલળતી.

૪૪૧૮.
અહીં ‘ટ્રાફિકે’ જિંદગી પણ અટકતી,
અને લાશ પણ ‘સિગ્નલે’ રાહ જોતી.

૪૪૧૯.
પરાગે ન ચૂંટ્યું કદી ફૂલ એકે,
છતાં બાગ આખો ગઝલમાં મહેક્યો.

૪૪૨૦.
પરોઢે ચડે ખેતરે એ ઉઘાડો,
અને સાંજ પડતાં વળે મ્હેકતો એ.

૪૪૨૧.
મળે ‘ફોરવર્ડો’ ઘણા રોજ ફોને,
બધા જ્ઞાન આપે, ન વાંચે કશું જે.

૪૪૨૨.
ફકીરી મળી, ને મળી બાદશાહી,
ઉઘાડી હથેળી, સમાયું જગત સૌ.

૪૪૨૩.
હવે આંખ ઝાંખી, છતાં સ્પષ્ટ જોઉં,
ખરા કોણ? ખોટા? બધું ઓળખું છું.

૪૪૨૪.
વરસતા સમયમાં ગઝલ પણ વરસતી,
કલમ ને હૃદય બેઉ ભીનાં હવે તો.

૪૪૨૫.
પરાગે ન રાખ્યું કશું સાચવીને,
ઉડાડી બધું મ્હેક થઈ વાયરામાં.

૪૪૨૬.
અહીં દીકરો ‘મૉમ’ બોલે મજાથી,
વતન બા હજી ઝૂરતી ‘બા’ સુણાવા.

૪૪૨૭.
ઘડીમાં સરે રેત, ઊંધી ફરે ને
ફરીથી સમય એ જ ગણતો રહે છે.

૪૪૨૮.
તને ભીડમાં જોઈ, ચકડોળ થંભ્યો,
અને હું ય ઝૂલ્યો સદીઓ સુધી ત્યાં.

૪૪૨૯.
હવે ગામમાં પણ ધસે મોટરો સૌ,
ન ઘૂઘર, ન ગાડું, ન ગોરજ, ન કેડી.

૪૪૩૦.
ઉનાળો ધખે ને બધે વીજ ગુમ છે,
છતાં બંગલામાં ઠરે છે બધા એ.

૪૪૩૧.
પરાગે ગઝલને ધરી મા સમીપે,
‘અરે, ગીત મારું!’ હસી બા ખુશીથી.

૪૪૩૨.
ચિતા પર ભલે દેહ સળગે, છતાંયે
રહે નામ એનું ગઝલમાં સજીવન.

૪૪૩૩.
ગરીબી ભલે, પણ સપન આભ જેવાં,
ઉઘાડા પગે પણ ઉડે છે પતંગો.

૪૪૩૪.
તમારા બધા પત્ર બાળ્યા, છતાંયે
ધુમાડો ય ‘તું’ ‘તું’ લખે છે હવામાં.

૪૪૩૫.
દિવાળી ઝગે ગામમાં ઘર ઘરે ને
હજી ઓટલે બા કરે એક દીવો.

૪૪૩૬.
પરાગે છપાવ્યું ગઝલ-સંગ્રહો, ને
ખરીદ્યું નહીં કોઈએ, ભેટ દીધું.

૪૪૩૭.
ભલે દ્વારિકા સાગરે જઈ સમાણી,
હજી ગોકુળે વાંસળી ગુંજતી છે.

૪૪૩૮.
પગારે કપાયો ઘણો ટૅક્સ, તોયે
સડક પર જ ખાડા, ગટર ઊભરાતી.

૪૪૩૯.
ઘણાં વર્ષ વીત્યાં, હજી બારણું ત્યાં
ઉઘાડું જ રાખું, ભલે ઠાર આવે.

૪૪૪૦.
ફરે છે ધરા, ને ફરે ચાંદ-તારા,
ફકીરો ય ફરતા, ખુદાને નમીને.

૪૪૪૧.
પરાગે હવે ના કશી આશ રાખી,
ખરે ફૂલ, તોયે સુગંધી ન ખોતું.

૪૪૪૨.
હતો લીમડો સાવ કડવો, છતાં એ
ઉનાળે ધરે છાંયડો મીઠડો એ.

૪૪૪૩.
લગનમાં ઘણા ‘ડ્રોન’ ઊડ્યા ઉપર, ને
વડીલો હતા ‘ફ્રેમ’ની બ્હાર ત્યાં તો.

૪૪૪૪.
નવાં કાગળોની બનાવી અમે નાવ,
હતી ડૂબતી, તોય હસતા અમે સૌ.

૪૪૪૫.
કદી ધૂપ, ક્યારેક છાંયો મળે છે,
હસીને બધું ઝીલવું, એ જ જીવન.

– પરાગ રતનપરા