છૂટા શેર ૩૮૯૧–૩૯૧૫

૩૮૯૧.
ઘસાયેલ હાથે તવી પર તપે મા,
અને રોટલીમાં ભરે છે મધુરતા.

૩૮૯૨.
પિતાજી ન બોલે, ન રોયા કદી પણ,
હતા છાપરું થઈ બધા ઝાપટામાં.

૩૮૯૩.
નથી ગામમાં ના નદી ના તળાવો,
હવે ગામ પણ ગામમાં ક્યાં રહે છે?

૩૮૯૪.
હતો મેહ, ને તું ય આવી અચાનક,
પછી બેઉ ભીંજ્યાં, ભલે સાથ છત્રી.

૩૮૯૫.
જમે ચાર જણ એક ટેબલ ઉપર, પણ
બધા ચાર, ને ચાર જગમાં વસે છે.

૩૮૯૬.
ચુનાવે પધાર્યા, કરી સો સલામો,
પછી પાંચ વરસે ફરી દેખવાના.

૩૮૯૭.
ઘડી બે ઘડીમાં જુવાની સરી, ને
હવે આયનો પણ મને ઓળખે ના.

૩૮૯૮.
ફકીરી મળી, ત્યાં જ ખોયું અમે સૌ,
છતાં એ જ પામ્યા, ન પામ્યો સિકંદર.

૩૮૯૯.
મરણ આવશે, તો કશું ના જવાનું,
રહી જાય બસ નામ, ને કામ થોડું.

૩૯૦૦.
વિદાયે પિતા તો ન રોયા, છતાં ત્યાં
પછી બાગ રોયો, ઝરૂખો ય રોયો.

૩૯૦૧.
ભલે દોસ્ત મળતો નથી આજકાલે,
હજી યાદ આવે, હસું છું નિરાંતે.

૩૯૦૨.
તિરાડો ધરામાં, કિસાનો ગગનમાં,
પછી મેહ આવ્યો, ઝરી આંખ સાથે.

૩૯૦૩.
નગરમાં હજારો, છતાં એકલો હું,
મકાનો ઘણાં, પણ ન ઘર એક મારું.

૩૯૦૪.
ગયા શ્યામ દૂરે, રહી વાંસળી, ને
રહી ફૂંકતી એ જ રાધા સ્વયં ત્યાં.

૩૯૦૫.
ઘરે અન્ન ના’તું, હતી બસ કહાણી,
સુવાડ્યાં બધાંને કથાઓ ખવાડી.

૩૯૦૬.
ઘણો મિત્ર જેવો હતો આયનો, પણ
હવે રોજ ગણતો કરચલી અમારી.

૩૯૦૭.
‘પરાગે’ ગઝલને ન વેચી બજારે,
ભલે ભૂખ વેઠી, ન ઝૂક્યો કદી પણ.

૩૯૦૮.
ખભે પૌત્ર, ને પીઠ ઘોડો બને છે,
ઘડીભર જુવાની ફરી સાંભરે છે.

૩૯૦૯.
હતું ઝેર, પીધું, થયું એ અમીરસ,
ભરોસો હતો શ્યામ પર, એ જ કારણ.

૩૯૧૦.
ગમે સાંજ ગામે, ધણો ઘેર આવે,
નગર સાંજ આવે, ધુમાડો ભરીને.

૩૯૧૧.
તને યાદ કરવા નથી કોઈ કારણ,
ભુલાવું તને, એ ય ના એક કારણ.

૩૯૧૨.
કલમ હાથમાં, ને હૃદય સાવ ખાલી,
ગઝલ તો ભરેલા હૃદયથી ઝરે છે.

૩૯૧૩.
વિદેશે ઘણું છે, નથી બસ ઝરૂખો,
જુએ વાટ મા જ્યાં, ભરી બેઉ આંખો.

૩૯૧૪.
થયાં બેઉ ઘરડાં, પિયે ચા સવારે,
હજી એ જ વાતો, હજી એ જ ઝઘડા.

૩૯૧૫.
‘પરાગે’ સુગંધો વહેંચી હવામાં,
પછી નામ ભૂલી ગયો આ જમાનો.

– પરાગ રતનપરા