છૂટા શેર ૩૭૯૧–૩૮૧૫

૩૭૯૧.
ખેતર બળે, વાદળ ગયાં, ખેડૂ હજી આકાશ પર,
બેઠો હજી, આંખો ભરી, શ્રદ્ધા અડગ ઈશ્વર ઉપર.

૩૭૯૨.
માની કને બેસી રહું, લાગે મને મંદિર અહીં,
ખોળે ભલે સૂઉં, જગત આખું મળે, વૈકુંઠ પણ.

૩૭૯૩.
પત્ની કહે, ‘બસ એક સાડી’, ને ગયા આખો દિવસ,
સાડી ખરીદી ના, ખરીદ્યાં ચંપલો, પર્સો, ઘણું.

૩૭૯૪.
પરદેશમાં ડૉલર મળે, મળતી નથી બાની કથા,
સૌ છે અહીં, તોયે કશું ખૂટ્યા કરે છે રાતભર.

૩૭૯૫.
ઝાકળ ઝરે, કૂકડ ગજે, ઘંટી ફરે ઘર ઘર મહીં,
દોહે ધણી ગાયો, ઘરે માતા કરે માખણ ઘણું.

૩૭૯૬.
ગોકુળ તજી, મથુરા ગયો, ને દ્વારકાનો રાય થ્યો,
તોયે હજી રાધા કને એ વાંસળી થઈને સદા.

૩૭૯૭.
ખીલ્યાં કમળ, ભમરો ગયો, ઊડ્યો પવન સાથે પરાગ,
ખુશ્બૂ જગે વેરી, અને પોતે ન'તો ક્યાંયે પછી.

૩૭૯૮.
પત્રો પુરાણા ખોલિયા, અક્ષર બધા ઝાંખા થયા,
તોયે હજી એ ગંધથી મ્હેકી ગયું આખું ય ઘર.

૩૭૯૯.
બાળક કહે, ‘ભગવાન, તું ભૂખ્યો નથી? લે, આ જમી’,
ઈશ્વર ત્યહીં હસતો હતો, સૌ પૂજકો સંકોચમાં.

૩૮૦૦.
ભારે ઉપાડી ગાંસડી, ચાલ્યો મજૂરી કાજ એ,
સાંજે ઘરે સિક્કા ગણે, ત્યાં બાળ ઊંઘી ગ્યાં બધાં.

૩૮૦૧.
ઘડિયાળના કાંટા ફરે, ને જિંદગી સરતી રહે,
હું ‘કાલ’ના ખોટા ભરોસે આજને ખોતો રહું.

૩૮૦૨.
આખી ગલીના સૌ સમાચારો મળે કાકી કને,
છાપાં ભલે મોડાં પડે, કાકી કદી મોડાં નહીં.

૩૮૦૩.
આંખો હસે, હોઠો હસે, ને ભીતરે વરસાદ છે,
કોને ખબર, હસવા તળે આખું સરોવર પૂર છે.

૩૮૦૪.
મધ લઈ ગયો ભમરો, પવન સાથે ગયો સઘળો પરાગ,
તોયે હસીને ફૂલ બોલ્યું, ‘આપવામાં સાર છે.’

૩૮૦૫.
સરકારની કાગળ મહીં પાકી સડક, પુલ, બાંધ પણ,
ગામે ગયો, તો ત્યાં હતાં ખાડા, ખડક ને કાદવો.

૩૮૦૬.
ઊંઘી જતો'તો જે ઘડી ખોળે હતો માના કદી,
એ ઊંઘ આજે ના મળે, ગોળી ગળું કે ગાદલાં.

૩૮૦૭.
ખેડૂ પિતાના ખેતરે ઊગી પરી, ડિગ્રી ધરી,
ગામે બધાં બોલ્યા, ‘અમારી દીકરી!’, વાજાં વગે.

૩૮૦૮.
તારા ગણીને રાતભર, થાકી ગયો ચાંદો જુઓ,
ને હું હજી બેઠો ગણું છું, કેટલી રાતો વહી.

૩૮૦૯.
ખિસ્સાં ભરેલાં તો સગાં, ખાલી થયાં તો કોઈ ના,
દુનિયા તણો આ ન્યાય છે, ને પ્રેમ પણ ભાડે મળે.

૩૮૧૦.
યોગા કરું ગાદી ઉપર, ને શ્વાસ પણ ગણતો રહું,
છેલ્લે શવાસન આવતાં, ઊંઘી ગયો હું ત્યાં જ, ભાઈ!

૩૮૧૧.
આ દેહ તો માટી હતો, ને શ્વાસ ભાડાના હતા,
મારું ગણું શું? બસ પરાગે મ્હેક દીધી, એ જ સાચ.

૩૮૧૨.
વરસાદમાં છત્રી નહીં, ને તું નહીં, હું એકલો,
ટીપું પડે, લાગે મને, તેં હાથ મૂક્યો આ ખભે.

૩૮૧૩.
લગ્ને ઘણું ભોજન હતું, ફેંક્યું ઉકરડે ઢગ બધું,
ત્યાં કૂતરાં સાથે લડે ભૂખ્યાં બિચારાં બાળકો.

૩૮૧૪.
મેં પ્રાર્થના કીધી ઘણી, ઈશ્વર કશું બોલ્યો નહીં,
પાડોશમાં ભૂખ્યો હતો, રોટી ધરી, ઉત્તર થયો.

૩૮૧૫.
ફૂલો ગયાં, ડાળી નમી, ને પાનખર આવી ભલે,
તોયે પરાગે બીજને આપ્યું વચન પાછું ફરી.

– પરાગ રતનપરા