છૂટા શેર ૩૫૪૬–૩૫૮૫

૩૫૪૬.
હતી ઝૂંપડી, પણ હતું હેત ઝાઝું,
હવે બંગલો, ને દિવાલો જ ઊંચી.

૩૫૪૭.
નદી પાર કરવા જ હોડી બનાવી,
કિનારે પહોંચ્યા, પછી એ ભુલાવી.

૩૫૪૮.
ગયો દૂર પરદેશ, થેલો ભરીને,
દુઆઓ છુપાવી હતી ત્યાં જ માએ.

૩૫૪૯.
ગળે છાપરું, ને પલળતી પથારી,
છતાં ખેડુ ગાતો મલારો મજાના.

૩૫૫૦.
તને જોઈ જાણે નવું ગીત ફૂટ્યું,
અધર પર પ્રથમ વાર ટહુકો થયો'તો.

૩૫૫૧.
ગણે જ્યોતિષી ભાગ્ય મારું લકીરે,
ઘડે ભાગ્ય તો હાથ પરનાં જ છાલાં.

૩૫૫૨.
પરાગે કળીને ઉઘાડી સવારે,
ભ્રમર ગાય છે, બાગ આખો જગાડી.

૩૫૫૩.
નવા માલિકે ઓરડો જ્યાં ઉઘાડ્યો,
હજી હીંચકો ત્યાં હલે છે હવામાં.

૩૫૫૪.
નવો સેતુ ખુલ્લો મુકાયો સવારે,
તણાયો પહેલા જ વરસાદ સાથે.

૩૫૫૫.
નયન બોલતાં'તાં, અધર મૌન રાખી,
અને વાત આખી કહેવાઈ ગઈ ત્યાં.

૩૫૫૬.
સવારે ગયો, સાંજ રસ્તે જ વીતી,
અને રાતમાં બસ ઘરે ઊંઘ આવી.

૩૫૫૭.
ખુદાને જુઓ ખેતરે, ખેડુ રૂપે,
અને મંદિરે મૂર્તિ એની જ સુંદર.

૩૫૫૮.
ગઝલ એક લખવા, ઘણું દુઃખ વેઠ્યું,
પછી એક શેરે મળી દાદ ઝાઝી.

૩૫૫૯.
ઘડી બંધ થઈ ગઈ, ગયા એ પળે જ્યાં,
દિવાલે હજી ત્યાં રહી છે ઉભેલી.

૩૫૬૦.
પરાગે ન રાખ્યું કશું સાથ પોતે,
હવામાં વહી ગ્યો, બધે મ્હેક વેરી.

૩૫૬૧.
હતો પ્રશ્ન નાનો: ખુદા ક્યાં વસે છે?
અને મા હસી, ગાલ ચૂમી રહી બસ.

૩૫૬૨.
હતો બાગ જ્યાં, ત્યાં હવે મૉલ ઊભો,
હવે ફૂલ ત્યાં કાગળી, મ્હેક ઓછી.

૩૫૬૩.
કથાઓ કહી રોજ બાએ પરીની,
હવે ફોનમાં છે પરી, બા નથી ત્યાં.

૩૫૬૪.
હતી એક ધરતી, પડી બે ય ભાગે,
નદી તો વહે છે, ન જાણે લકીરો.

૩૫૬૫.
ન બા છે, છતાં ત્યાં ન ચશ્માં ખસેડ્યાં,
રખે વાંચવાને ફરી બા પધારે.

૩૫૬૬.
લગનમાં જમણવાર ભારે હતો ને,
સગાં રીસમાં: ‘દાળ ઠંડી હતી, લ્યો!’

૩૫૬૭.
બરફમાં ખડો છે સિપાહી અડીખમ,
અને ઘેર મા ઊન ગૂંથે અધીરી.

૩૫૬૮.
પતંગો કપાયા ઘણા આભ વચ્ચે,
છતાં બાળપણની હજી ફીરકી છે.

૩૫૬૯.
ખરું બોલવાની સજા એ મળી કે
બધા મિત્ર ચાલી ગયા દૂર ઝટપટ.

૩૫૭૦.
બપોરે મજૂરે ઉઘાડ્યું જ ભાથું,
હતી બે જ રોટી, અને એક મરચું.

૩૫૭૧.
ઝરે મેઘ ધીમો, ધરા ભીંજવે છે,
તમે સાથ હો તો ન છત્રી ઉઘાડું.

૩૫૭૨.
ભલે તાજ માથે, ભલે કોટ ઊંચા,
પડે અંતમાં બે જ ગજની ધરા બસ.

૩૫૭૩.
હતી લાકડી એક ખૂણે પડેલી,
હજી એ જ ટેકો દિયે છે બધાને.

૩૫૭૪.
પરાગે હવાને સુગંધી સજાવી,
પછી મૌન થઈને ધરા પર ખરી ગ્યો.

૩૫૭૫.
હતી ઢીંગલી કાલ, આજે સજી છે,
જરા આંખ મીંચી, નવોઢા બની એ.

૩૫૭૬.
દિવાળી હતી, પણ ઘરે તેલ ના'તું,
છતાં બે નયન મા તણાં દીપ જેવાં.

૩૫૭૭.
કબાટે હજારો કિતાબો પડી છે,
ઉધઈ વાંચતી, કોઈ બીજું ન વાંચે.

૩૫૭૮.
ઢળે સાંજ, ને આયનો સાવ સાચો,
બતાવે કરચલી, છુપાવે ન કૈં એ.

૩૫૭૯.
વિદેશે રહું છું બરફની વચાળે,
હજી સાંભરે ગામનો તાપ મીઠો.

૩૫૮૦.
ચણે દાણ ચકલી, ધરા છે ભરેલી,
ઉડાડે ન ખેડૂત, હિસ્સો ય એનો.

૩૫૮૧.
પરાગે તને શ્વાસમાં સાચવી છે,
હવે મ્હેક થઈ તું જ મુજમાં મહેકે.

૩૫૮૨.
હતી એક ખુરશી, હવે એ ય ખાલી,
છતાં કોઈ એમાં ન બેસે હજી યે.

૩૫૮૩.
દુકાને હતું બોર્ડ: ‘કાલે ઉધારી’,
ગયો રોજ, તો કાલ આવી ન ક્યારે.

૩૫૮૪.
હતી રાત પૂનમ, ગરીબે નિહાળ્યો,
હતો રોટલો ગોળ, આકાશ વચ્ચે.

૩૫૮૫.
પરાગે ઘડી એક જીવી બતાવ્યું,
ઘણા સો વરસ જીવતા, પણ ન જીવ્યા.

– પરાગ રતનપરા