છૂટા શેર ૩૧૮૫–૩૨૧૯

૩૧૮૫.
કાશી ગયો, મક્કા ગયો, ને દ્વારિકા ફરતો ઘણો,
બેઠો હતો ઈશ્વર ઘરે, માના સરળ આ પ્યારમાં.

૩૧૮૬.
વરસાદમાં સૌ ઝૂમતા, ચા સાથ ભજિયાં, મોજ છે,
ખોલી મહીં ટપકે બધું, જાગે ગરીબો રાતભર.

૩૧૮૭.
ખેતર બળે, ખાલી કુવા, આકાશ પણ કોરું હજી,
ખેડૂતની આંખો મહીં વરસાદ તો સંતાઈ ગ્યો.

૩૧૮૮.
ગાડી નવી, મોટો ભવન, પરદેશમાં ફરવું ઘણું,
મા-બાપને મળવા જવા ‘ફુરસદ નથી’, એવું કહે.

૩૧૮૯.
કેવો સમય આવ્યો હવે, પાડોશમાં વાતો નથી,
મોબાઇલે મિત્રો ઘણા, આખું જગત આ હાથમાં.

૩૧૯૦.
ઝાકળ સમી છે જિંદગી, તડકો થતાં ઊડી જશે,
તોયે સવારે ફૂલ પર એ ઝળહળે, ગાતી રહે.

૩૧૯૧.
ચાલ્યા અમે સૌ ઠોકરો ખાતાં છતાં હસતાં જરા,
રસ્તા થયા ઝાંખા, અને મંઝિલ ખુદે સામે મળી.

૩૧૯૨.
દીવો બળે છે રાતભર, એને ન જોતું કોઈ પણ,
સૂરજ ઉગે, તાળી પડે, દીવા તણી ના યાદ પણ.

૩૧૯૩.
કાપ્યું હતું જે ઝાડ, એના ઠૂંઠમાં ફૂટી કળી,
માણસ ઘવાયો એક વેળા, ત્યાં જ અટકી જિંદગી.

૩૧૯૪.
ઘરડાં થયાં મા-બાપ, ઝાંખી આંખ ને ધીમો કદમ,
તોયે પરખતાં દૂરથી બેટા તણો પગરવ તરત.

૩૧૯૫.
આ લોકશાહી છે અહીં, સૌને મળે છે બોલવા,
પણ સાંભળે ના કોઈ સૌ ઊભા સ્વયં ખુદ તોલવા.

૩૧૯૬.
રસ્તા થયા, ઝાડો ગયાં, ગામો બધાં નગરો થયાં,
પંખી હવે ટાવર ઉપર માળો કરે, નીંદર વિના.

૩૧૯૭.
તારો લખેલો પત્ર મેં રાખ્યો હતો વર્ષો સુધી,
પૂછે હવે પૌત્રી મને: ‘આ કોણનો કાગળ હતો?’

૩૧૯૮.
દરિયો કહે: ‘મોજાં ગણો,’ ઝાડો કહે: ‘પર્ણો ગણો,’
માણસ ગણે પૈસા સદા, શ્વાસો કદી ગણતો નથી.

૩૧૯૯.
ફૂલો ખરી ગ્યાં ડાળથી, પણ ગંધ તો ઊડી બધે,
જાતાં રહે ગાનાર, પણ ગીતો રહે, જાણે પરાગ.

૩૨૦૦.
હાલાં કરી સૂવાડતી, મા રાતભર જાગી પછી,
એ ગીત વિણ હું આજ પણ ઊંઘી શકું ના રાતના.

૩૨૦૧.
ડાયેટ તો ચાલે સદા, ભજિયાં મળે તો શું કરું?
કાંટો હસીને બોલિયો: ‘મારી દયા તો ખાવ, ભઈ!’

૩૨૦૨.
દાદી કહે છે વારતા, ઊંઘે બધાં બાળક અહીં,
ને વારતામાં એકલી દાદી રહે જાગી હજી.

૩૨૦૩.
બૅંકો કહે: ‘લોનો લિયો,’ ખેડૂ લિયે આશા ભરી,
વરસાદ ના, પાકો ગયો, ને ઝાડ પર લટકી ગયો.

૩૨૦૪.
તારા વિના આ ચાંદની ઠંડી નથી, દાઝે મને,
તારા વિના આ રાત પણ લાંબી ઘણી, થાકે નહીં.

૩૨૦૫.
ડૉલર ઘણા, ગાડી નવી, સૌ છે અહીં, ખોટું નથી,
પણ રોટલો માની હથેળીનો, અહીં મળતો નથી.

૩૨૦૬.
મિત્રો મને વર્ષો પછી, લગ્ને મળે, ભેટી પડે,
ધોળા થયા વાળો, છતાં હૈયાં હજી બાળક બને.

૩૨૦૭.
શબ્દો લખું, ભૂંસું ફરી, કાગળ ભરું ને ફાડતો,
એ ડૂસકું, જે ના લખાયું, એ જ સાચી છે ગઝલ.

૩૨૦૮.
કાગળ તણી હોડી બની, ખાબોચિયે ઝૂલી હતી,
એમાં ભરેલું બાળપણ ડૂબી ગયું ધીમે રહી.

૩૨૦૯.
નેતા ફરી આવ્યા અહીં, વાદા ભરી ગાડી ભરી,
પાછા ગયા, ને ગામમાં ખાડા હજી એવા જ છે.

૩૨૧૦.
શોધ્યો તને આખા જગે, દેરે મઠે, દરગાહ પર,
ભીતર જરા જોયું, હતો તું ત્યાં જ બેઠો ક્યારનો.

૩૨૧૧.
છત્રી પિતાની, છેદ સો, તોયે કદી ભીંજ્યા નહીં,
આજે ય એવી છત નથી, મોંઘા ભલે ઘરબાર હો.

૩૨૧૨.
ભમરો ગયો, ફૂલો ગયાં, માળી ગયો, બાગો ગયા,
તોયે હવામાં ક્યાંક તો બાકી હજી થોડો પરાગ.

૩૨૧૩.
રાતે નગરમાં રોશની ઝગમગ ઘણી, ઊંઘે નહીં,
તારા ગયા ક્યાં? આભ પણ ભૂલી ગયું છે ચાંદની.

૩૨૧૪.
માગી હતી ગાડી, ઘરેણાં, ને રકમ મોટી ઘણી,
‘કન્યા જ ધન’ એવું કહી, લૂંટી ગયા ઘર બાપનું.

૩૨૧૫.
ઘડિયાળ તો ચાલ્યા કરે, થાકે નહીં, અટકે નહીં,
અટકી ગયું હૈયું ભલે, કાંટા ફરે દિન-રાત તો.

૩૨૧૬.
છાપે છપાયું નામ તો આખું નગર વાંચી ગયું,
વાંચી ગઝલ ના કોઈએ, ભજિયાં ઉપર વીંટ્યું પછી.

૩૨૧૭.
દોરો ફકત રેશમ તણો, બાંધ્યો હતો કાંડે જરા,
આજે ય એ બંધન મને લોખંડથી મજબૂત છે.

૩૨૧૮.
દર્શન કરે છે ફોનથી, સેલ્ફી લિયે ઈશ્વર કને,
ઈશ્વર કહે: ‘ખોલો જરા આંખો, મને જોયો નથી.’

૩૨૧૯.
ફૂલો કહે: ‘ઊડી જતો આ ગંધનો કણ ક્યાં ગયો?’
ભમરો કહે: ‘એ તો ગયો, શબ્દો બની, ગાતો પરાગ.’

– પરાગ રતનપરા